Notes robótkowy

Tylko jeden i aż jeden

2012-01-15T20:43:00.003+01:00

O jeden krzyżyk za daleko... w końcu musiałam przyjąć do wiadomości, że różnica tego jednego krzyżyka jednak ma wpływ na wygląd całości. A zrobiłam za dużo w górnej ramce i potem już poszło.

Niech to ....!!!

Już mi się wcześniej nie podobało, że reniferek jakoś tak odstaje od środka, ale nie poświęciłąm tej myśli więcej czasu. byłam pewna, że jest dobrze, bo przeliczałam ramkę kilkakrotnie.

A teraz przy zawijaskach jest już całkiem nie bardzo.

Praktycznie mam do wyprucia i do poprawki większość prawej strony (patrząc na zdjęcie).

Nie chcę nic kombinować i sztukować, bo mnie samej będzie przeszkadzać świadomość takiego własnoręcznego bubla.

Czyli u mnie to już prawie norma... miało być pięknie, a wyszło jak zawsze.

Jednak postaram się nie zniechęcić do stopnia porzucenia robótki i powoli dokonać poprawek.

Robótkowo nowy rok już zaczął się nowymi projektami - w planach są i mniejsze i większe.

W większości będą to nasze forumowe SAL-e, o których w następnym poście.

Dzisiaj wyciągnęłam z niebytu moje druty (od czerwca nieużywane!). A to przy okazji pociągowej. Zawsze w pociągu robię na drutach, w moim przypadku haftownie to zbyt duża ekwilibrystyka jak na warunki podróżne.
Ponieważ zima się objawiła (mróz będzie, albo i nie będzie) zrobię dla siebie prosty szyjogrzej.
Ten który miałam poprzednio jakoś szybko się wysłużył, po prostu rozciągnął się aż za bardzo.
Sprułam go i robię jeszcze prostszą wersję, bez kołnierza.
Dzisiaj miałam prawie dejavu - a to za przyczyną artystycznych dusz, działających w naszych kolejach. Zawsze mnie wprawiają w podziw i wywołują radość nazwy niektórych pociągów, szczególnie w zestawieniu z ich trasą.
Dzisiaj trafiłam do pociągu o wdzięcznej nazwie "Łęcka" (chociaż panna Izabela zawsze mnie wkurzała). Po drodze, w okolicy Koluszek, minął nas pociąg "Wokulski" - aż szkoda, że to nie było w Skierniewicach...

Niech już będzie Nowy Rok!

2011-12-31T21:49:00.004+01:00

Moim blogowym i forumowym, bliskim i dalszym koleżankom

życzę

zdrowia, szczęścia, miłości, radości...
A w Nowym Roku 2012
wielu pomysłów i samych sukcesów robótkowych.

W ten sylwestrowy wieczór siedzę przy komputerze z kieliszkiem mocno schłodzonego kruszonu pomarańczowego (oczywiście mojej roboty), odwiedzam znajome blogi, czytam, oglądam, składam życzenia... i nie rozmyślam za bardzo.
O mijającym roku chcę jak najszybciej zapomnieć... niech odejdzie w niesławie.
Nie robię podsumowań życiowych... nie chcę już wracać do złych chwil, których było tak dużo.
Odkreślam ten czas ...

Jedyne moje podsumowanie to robótkowe.
W ciągu całego roku zrobiłam niewiele - oprócz plażowej chusty (nie całkiem skończonej), nie zrobiłam na drutach nic więcej

edytuję posta, bo po czasie trafiłam na wpis biżuteryjny (więc niech już będzie razem).
To prościutka letnia bransoletka (w ramach zabawy na forum)

Jak się okaże, że jeszcze o czymś zapomniałam, to też dorzucę...

Dorobek krzyżykowy nie jest imponujący, szczególnie w porównaniu z osiągnięciami bardziej pracowitych koleżanek.
Coś jednak się zebrało

A w nowy rok wkraczam z jeszcze bardziej wydłużoną listą rozpoczętych haftów i hafcików.
Na pierwszym miejscu najnowszy, właśnie w trakcie - obrazek ze Świątecznego SAL-a.
Co prawda zabawa oficjalnie zakończyła się przed świętami, ale ja nadal sobie dziubię i to z wielką przyjemnością.
Stawiam niespiesznie kolejne krzyżyki... tak jest dobrze...

Nastrój świąteczny na dłużej

2011-12-27T23:02:00.081+01:00

Dla mnie trwa jeszcze świąteczny czas...
Korzystając z okazji bardzo dziękuję Wam za życzenia ...
Minione święta to były na przemian szczęśliwe i smutne chwile.
Same przygotowania bardzo ograniczyłam (może bardziej ograniczyła je moja mała wydajność fizyczna).
Jak co roku nie mam też żadnych wyrzutów z powodu nadmiaru jedzenia (o czym się teraz tak głośno mówi).
Nie marnuję jedzenia, bo zawsze kupuję i przygotowuję z namysłem. Nie stać mnie na rozrzutność i bezmyślność w wydawaniu pieniędzy.
A dzisiaj w południe lodówka była wyjątkowo pusta, prawie wszystko zjedzone.

Pozostając w nastroju świąt, tych dla mnie szczególnych... myślę o tym, ile chciałabym przygotować elementów dekoracyjnych do domu i własnoręcznie wykonanych upominków pod choinkę.
W poprzednich latach żartowałam, że powinnam zaczynać bożonarodzeniowe przygotowania zaraz po Nowym Roku.
A teraz już całkiem na poważnie biorę pod uwagę całoroczną osobistą zabawę hafciarską pod hasłem "Na Boże Narodzenie" - będę jedyną uczestniczką tej zabawy, tym razem niczego nie organizuję na większą skalę.
Taka indywidualizacja domowa...
To wynika przede wszystkim z mojego powolnego tempa haftowania... a jak się jeszcze do tego doda codzienną bieganinę i jakieś nie przewidziane przeszkody to mam jak zwykle, czyli niewiele zrealizowanych planów.
I znowu tylko wzdycham przeglądając gazetki ze świątecznymi wzorami, bo pozostają nadal w sferze marzeń.
Kiedy myślę, że nie mam już całego życia przed sobą, ale tak dużo za sobą, chcę się spieszyć i zrobić jak najwięcej.
Logiczne jest, że chcąc przeznaczyć na to dużo czasu, muszę zacząć wcześniej, by w grudniu móc spokojnie tworzyć w naszym mieszkaniu świąteczne klimaty.

Będę więc sobie haftować (czerpiąc z tego czystą przyjemność) te swoje świąteczne różności, nie przejmując się kompletnie krytyką.
Krytyką niestosownego (jakoby!) pisania na blogu i pokazywania świątecznych prac w innych miesiącach i porach roku. Tu znowu mamy do czynienia z brakiem tolerancji, zmuszaniem do jedynie słusznego przeżywania świąt w konkretnym czasie.
A wyjście jest proste - nie czytać takich postów, przymusu nie ma.
Dla mnie właśnie przykre jest to, że nie wyrabiam się czasowo, że stresuję się pośpiechem i natłokiem spraw, których nie daję rady pokonać.

Raczej nie traktuję tego pomysłu jako noworocznych zobowiązań - nie robię takich, bo natychmiast tracę wszelką radość i przyjemność.
Bardziej jest to lista planów, a drugim punktem na tej liście będzie dokończenie rozpoczętych robótek.
Tych też jest niezły tłumek, więc chyba już mam cały rok zajęty?

Świąteczny czas...

2011-12-25T11:59:00.000+01:00

Moje karteczki wreszcie wędrują

2011-12-19T20:19:00.002+01:00

W ramach SAL-a "Pod choinkę" zrobiłam kilka kartek (a chciałabym więcej).

Karteczki skończone, już każda w swojej ramce, życzenia wypisane... wysłane.
Mam nadzieję, że dotrą na miejsca przed świętami.
Zdjęcia już tradycyjnie takie sobie, biorąc pod uwagę aktualną pogodę za oknem.

A ja jeszcze nie kończę swojego udziału w tej zabawie.
Do świąt pozostało kilka dni i mam nadzieję ukończyć drobne prezenty.
A co się nie uda, tego nie pokażę.

Karteczki już wędrują pod wskazane adresy, a ja przy tej okazji musiałam dokonać smutnego postanowienia.
Ostatni raz chyba pisałam życzenia ręcznie.
Tak zawsze robiłam, bo to dla mnie najbardziej osobista forma składania życzeń.
Niestety, w tym roku miałam bardzo duże trudności, pismo mi się rozjeżdżało, litery wyszły nieładne.
To niestety skutki choroby i dawnego kontaktu bezpośredniego z prądem (właśnie prawą ręką).

Teraz u mnie karteczkowo

2011-12-09T21:23:00.002+01:00

Z powodu trwającej nadal awarii technicznej mojego sprzętu (wymaga przejażdżki do warsztatu), dzisiaj pokazuję hurtowo moje pierwsze bombki karteczkowe "w trakcie".
Pierwsze, bo mam plany, że ho, ho , ale nie wiem, ile zdążę zrobić.
Każdej jeszcze coś tam brakuje, albo jest do poprawki.
Tak jak w tej zielonej - wzięłam tylko jedną nitkę metalizowanej muliny i prawie jej nie widać.

Muszę to wypruć i zrobić inną, grubszą nitką (inną, bo moje nerwy do metalizowanej na ten raz już się wyczerpały - do następnego razu).

W czasie tego wyszywania jedynym minusem jest dla mnie męczenie się z hafcikami w ręce (nie znoszę tego, ale są za małe na tamborek, no i nie chcę ich zbytnio wygnieść kółkami).

Cisza na blogu

2011-12-06T16:58:00.000+01:00

Cisza na tym blogu nie oznacza ciszy na froncie robótkowym.
Przyczyna jest prozaiczna, chociaż wielce wkurzająca - komputerowi się nie chce.
Nie chce mu się pracować, o czym mnie informował warczeniem i rzężeniem kilka dni przed strajkiem.
A teraz po włączeniu tylko "ciemność widzę, ciemność..."
Mam co prawda dostęp do mężowskiego komputera, ale nie mogę wgrywać zdjęć z aparatu, no i potem na blogi, czy na forum.
Mój M. bowiem nie bawi się w te klocki zdjęciowe i kabelek oraz programik zdjęciowy skwapliwie ze swojego wyrzucił (do mojego).
Nie wspomnę już o takim drobiazgu jak walka o dostęp (kto ma jeden komputer na całą rodzinę ten wie).

Robótki przedświąteczne idą nieźle, w tempie jako-tako.
Ale przecież nie będę tu opowiadać "własnymi słowami", co przybyło w poszczególnym hafciku.
Robię zdjęcia i wszystko wrzucę hurtem - mam nadzieję, że jeszcze przed świętami odzyskam utracone okienko na świat.
Jak to jednak te maszyny nami rządzą!

Nowości SAL-owe

2011-11-23T23:40:00.028+01:00

Zrobiłam kilkanaście zdjęć temu hafcikowi - klik... i nic... kompletna beznadzieja... kolory zupełnie nie takie, do rzeczywistości droga daleka.
Tak mnie to wkurzało, że starałam się jak najszybciej dokonać oprawy metodą chałupniczą, czyli jak zwykle rękami mojego M.
Udało mi się dobrać odpowiednią ramkę, nabyłam ją, hafcik wsadzony, całość obfocona i tak oto się prezentuje

A ja teraz mam etap kartkowy - bardzo chciałabym ich zrobić jak najwięcej.

Na poprzednie święta nie miałam szans się wykazać, więc tak mi się skumulowały chęci.

Wybrałam do tej serii mulinki z zapasów, były dodatkiem do włoskich gazetek.

I w porównaniu z nićmi innych producentów wyróżniają się zdecydowanie jedną cechą - mają (jak się to kiedyś mówiło) mocno żarówiaste kolory.

To zrobiona część pierwszego wzorka

Jak widać na całego uległam czarowi jednokolorowych wzorków (chociaż są tu także dodatkowe elementy w innych kolorach). Jednak główne motywy są monochromatyczne (używając środowiskowej terminologii).

Moje niebieskości , bo wreszcie zaczęłam

2011-11-10T22:08:00.000+01:00

W Świątecznym SAL-u aż gorąco - kolejne pokazywane robótki już prawie skończone.
Można się nabawić kompleksów patrząc na takie super tempo.
Ja to określam żartobliwie, że ta nasza wspólna zabawa ma teraz dwie grupy: zaawansowaną i początkującą.
Ja zaliczam się do tej drugiej, bo długo trwało zanim postawiłam pierwsze krzyżyki.
Stało się tak dlatego, że nie mogłam się zdecydować na kolory.
Już prawie wybrałam wersję brązowej kanwy z białą muliną, jednak po kolejnym namyśle zmieniłam koncepcję.
Pierwszą choinkę SAL-ową zrobiłam właśnie na ciemnej kanwie (granatowej) z białą muliną, więc teraz pora na inną wersję.
Postanowiłam zrobić prawdziwie zimowy, mroźny obrazek,
Biała kanwa i różne odcienie niebieskiego - tak, jak rysują zimę małe dzieci, używając niebieskiej kredki.

Z zapasów wybrałam muliny różnych producentów - nowe i bardzo stare.
Nici są jednokolorowe i cieniowane.

A to moje pierwsze kroki

Pierwszy podchoinkowy obrazek skończony

2011-11-09T23:39:00.003+01:00

Po przymusowej przerwie, związanej z brakiem muliny, szybko nadgoniłam.
Nie tak łatwo było zdobyć ten konkretny numer nici, na szczęście pani w pasmanterii sama postarała się o ich sprowadzenie.
Ale to trochę trwało i hafcik musiał swoje odczekać.
Zdjęcie niestety mało oddaje rzeczywistość, więc jestem zmuszona opowiedzieć własnymi słowami.
Obrazek ma piękne, ciepłe kolory - kanwa ercu ze złotą nitką, mulina też w ciepłym brązie.
Może po oprawieniu uda się uzyskać lepszy efekt.
I już biorę się za następne podchoinkowe wzorki...

Raz mi się udało...

2011-10-31T22:53:00.004+01:00

Dzisiaj oficjalnie kończy się nasz forumowy SAL "Do przedpokoju" i nawet udało mi się hafcik zakończyć.
Ale uczciwie muszę dodać, że czas trwania zabawy przedłużyłyśmy sobie o dwa tygodnie.
Mój przedpokojowiec będzie ozdabiał drzwiczki szafki na klucze - pisałam o tym tutaj

Pokazuję wersje robocze,bo dopiero wyskoczył z tamborka (zdjęcia robione wieczorem, lampka nic nie pomogła) - bez konturów

i z konturami.

Do ślimaka i żółwia...

2011-10-26T11:46:00.003+02:00

Do tych dwóch zwierzątek, symbolizujących wolne tempo, dodaję jeszcze konika polnego - skaczącego sobie z miejsca na miejsce.
Tak ja będę teraz skakać z robótki na robótkę, bo moja niecierpliwość wzięła górę.
Nie potrafię działać systematycznie, jak niektóre koleżanki sieciowe.
Na nic byłoby ustalanie terminów, przestrzeganie zasady "najpierw skończę jedno, potem zacznę drugie".
Całe życie byłam bałaganiarą, męczyły mnie zawodowe terminy, wszystko robiłam na ostatnią chwilę.
Tym bardziej teraz, przy swoim hobby, nie mam zamiaru się męczyć i psuć sobie przyjemność.
Będę skakała z robótki na robótkę, żeby mieć radość z wyszywania wszystkiego na raz.

Nie mogłam już dłużej czekać z rozpoczęciem świątecznych robótek, mimo że wcześniejsze wypadałoby skończyć.

Chciałam chociażby zacząć, postawić kilka krzyżyków.

Mam cały worek planów świątecznych robótek w ramach SAL-a "Pod choinkę" , ale (nauczona już poprzednimi doświadczeniami) wolę nie pisać konkretów, bo wtedy na pewno się nie udadzą.

Pierwsza moja robótka jest przeznaczona na prezent -to znany wzorek M.Piotrowskiej.

W 2008 roku zrobiłam już jedną wersję - czarna mulina na białym tle.
I pewna osoba, która go wtedy widziała wyraziła chęć posiadania - teraz dostanie w prezencie.
Aida 14 ze złotą nitką, mulina brązowa (trzy nitki).

Zaczęłam w sobotni wieczór, a miłym towarzystwem była pierwsza w sezonie transmisja zawodów z serii Grand Prix w łyżwiarstwie figurowym.

Od zawsze to mój ulubiony sport (tylko do oglądania, niestety), więc już się czuję wprowadzona w zimowe klimaty.

I już czekają materiały przygotowane do haftu "Świątecznego SAL-a" - dzisiaj muszę zacząć, zrobić chociaż kawałek ramki.

"Boska"... Teatralno-telewizyjny powrót

2011-10-25T15:36:00.001+02:00

Wczorajszy wieczór to, jak co dzień u mnie - długie posiedzenie w wygodnym fotelu z robótką, z towarzystwem telewizora w tle.
Było trochę inaczej niż zwykle, bo z szumnie reklamowanym Teatrem Telewizji na żywo.
Ja co prawda nie pamiętam tych pierwszych "żywych" spektakli - z całkiem prozaicznego powodu, po prostu nie mieliśmy jeszcze wtedy telewizora.

Ten cały medialny szum wokół tego wydarzenia wydaje mi się trochę żałosny, skrojony akurat na miarę prymitywnej kultury masowej dzisiejszych czasów.
Zresztą, nie wymagajmy za wiele - jaki poziom wciskanej kultury, taki poziom kulturalny społeczeństwa, szczególnie młodego.
Bo ono nie ma szans znać tej naprawdę dobrej rozrywki, teatru, filmu i spikerów telewizyjnych z nienaganna dykcją. O dykcji ówczesnych aktorów, prawdziwych gwiazd (a nie celebrytów) już nie mówię, bo to po prostu wtedy nie podlegało dyskusji.

Oglądałam wszystkie poniedziałkowe spektakle Teatru Telewizji - pamiętam jakie wrażenie zrobił na mnie debiut młodego Krzysztofa Kolbergera w sztuce "Lucy Crown".
Zawsze następnego dnia kupowałam nasz "Dziennik Łódzki", bo w tej gazecie zamieszczane były recenzje tych przedstawień.
Dodatkowym deserem w tygodniu były czwartkowe odsłony - Teatr Sensacji "Kobra".
Naprawdę wtedy pustoszały ulice, a sąsiedzi z krzesłami schodzili się do mieszkań szczęśliwców posiadających telewizory.

Jak więc dzisiaj przeczytałam w internetowej gazecie porównywanie wczorajszego Teatru Telewizji z meczami kadry - w sensie oglądalności... to ręce mi opadły... pozostawię inteligencję autora bez komentarza.

A samo przedstawienie? Na pewno może się podobać.
Świetna gra Krystyny Jandy jako Florence Foster Jenkins - najgorszej śpiewaczki operowej świata.
Chociaż ja widziałabym w roli tytułowej Krystynę Tkacz, chyba bardziej to rola dla niej.
Wyłapałam jedno potknięcie językowe K.Tkacz , ale błyskawicznie poprawione.
W drugim akcie miałam wrażenie, że tempo akcji nagle siadło, na krótko zrobiło się nudno i sennie.

A tak prywatnie - na pewno w warstwie śpiewanej to byłaby rola dla mnie.
Mimo, że mam poczucie rytmu i gram na fortepianie (uczyłam się 11 lat), to śpiewać kompletnie nie potrafię.
Na szczęście (dla ewentualnych nieszczęsnych słuchaczy) - słyszę, jak strasznie fałszuję...

Jak ślimak z żółwiem czyli skutki mojego heretyckiego krzyżykowania

2011-10-21T23:50:00.009+02:00

To moje tempo pracy, którego nie potrafię zmienić... skrzyżowanie ślimaka z żółwiem...
Poświęcam krzyżykom wszystkie wieczory (w towarzystwie telewizora), dużo dziubię, a efekty niezmiennie słabiutkie.
Tak do końca nie jestem w rozpaczy z tego powodu, bo nigdzie mi się nie spieszy, nie mam żadnych terminów, bawię się tym dla siebie.
Ale chciałabym tyle różności zrobić, tyle wzorków podoba mi się, a to się okazuje niemożliwe (bo życia mi nie wystarczy).

Pewnie to skutek mojego sposobu wyszywania, który stosuję jako ten samouk.
Nie umiem robić krzyżyków tak, jak to pokazują wszystkie mądre książki, gazetki i inne cuda internetowe (na rysunkach, na filmikach). Jakoś tak ukosem powinnam wbijać igłę w dwie różne, ale odpowiednie dziurki.
Zanim się o tym dowiedziałam, sama zaczęłam swoim sposobem, no i już przepadło.

Ja wbijam igłę w dziurkę, a następnie przekładam rękę pod tamborek i tam wyciągam nitkę, a potem wbijam igłę w następną dziurkę... wracam ręką nad tamborek i wyciągam nitkę...wbijam igłę...przekładam rękę...
Jakby tak policzyć i zsumować czas tych wszystkich przekładanych ruchów ręką, to nie wiem, ile godzin by się zebrało.
To jest zupełnie takie samo heretyckie haftowanie, jak z drutami się ostatnio okazało...

W ramach ż/ś troszkę przybyło krzyżyków na moim przedpokojowcu - malizna straszna!

No, może trochę mnie usprawiedliwia aktualne jesienne przeziębienie...

Zapraszam do zabawy

2011-10-20T01:03:00.001+02:00

Organizując kolejny forumowy SAL, oczywiście w klimatach świątecznych, postanowiłam rozszerzyć go poza forum.
Tak mnie samej spodobał się pomysł (skromność autorska na całego!), że chcę wciągnąć Was do zabawy.
Nie rozpisując się tutaj... Zaproszenie i szczegóły na blogu SAL-owym.

Zapraszam (klik na banerek).

Ostatnie chwile dworca...

2011-10-15T22:57:00.006+02:00

Co prawda miałam już nie wstawiać postów na inne tematy, ale ten też w jakiś sposób się wiąże z tematami robótkowymi.
Przy schodach, pod tym napisem czekałam na forumowe koleżanki, które przyjechały na hafciarską wystawę.
Koleżanki znane dotąd tylko wirtualnie... tu się spotkałyśmy i poznałyśmy bez problemu...

i już nigdy spotkanie w tym miejscu nie będzie możliwe... bo ten dworzec właśnie przechodzi do historii...
Stąd odjeżdżałam i tu przyjeżdżałam wielokrotnie, przez całe swoje życie...
Tu kończyły bieg wszystkie pociągi, bo dalej już torów nie było...
a to miejsce już niedługo stanie się wielką dziurą w ziemi...

Świąteczny SAL - początek pod górkę

2011-10-14T23:00:00.002+02:00

Po raz trzeci Aploch organizuje zabawę Świąteczny SAL, której banerek już wisi u mnie na blogu.
I ja po raz trzeci z radością zgłosiłam się do tej zabawy.
Co prawda moje poprzednie razy nie były takie idealnie udane, bo pierwszą choinkę skończyłam po czasie, a ubiegłorocznego obrazka nie skończyłam wcale i leży odłożony, ale w tym roku mam nadzieję wyrobić się w terminie.

Wybrałam od razu, bez namysłu wzór Lili Soleil, na który głosowałam.

Chciałam w pierwszym wpisie na blogu SALowym pokazać materiały i może już jakiś początek, bo bardzo chciałabym zacząć, ale...
Zdobycie wymarzonego materiału nie jest tak proste, co mnie mocno zdziwiło.
Słuchając o problemach koleżanek z innych miast, wydawało mi się, że Łódź jest zupełnie nieźle zaopatrzona.
Okazało się, że nie tym razem.
Były do wyboru wszystkie inne kolory i wielkości kanwy, w zestawach, w kawałkach i na metry...tylko mojego nie było.
A poszukiwałam aidy 16 w kolorze zbliżonym do ciemnego lnu.
Na lnie próbowałam haftować, ale skończyło się na nieudanych ćwiczeniach i zniechęceniu (mam nadzieję, że tylko na razie).

Po odwiedzeniu głównych punktów w mieście, pozostałam z niczym, a właściwie z dwiema możliwościami.
Albo zamówić w sklepie internetowym - na co mi za bardzo szkoda kasy dla jednego zakupu, albo zabawić się w farbiarkę domową (już próbowałam, więc mam trochę doświadczeń własnych).
W czasie kilkudniowego rajdu sklepowego, ostatecznie dobiła mnie wizyta w pasmanterii, w której najczęściej robię zakupy.
Po przejrzeniu dostępnego asortymentu, ekspedientka wyciągnęła jeszcze jedną belę aidy (z tych dużych, stojących).
Była to co prawda aida 14, ale w bardzo ciekawym kolorze, dość zbliżonym do lnu (szaro-brązowa), z maziajami dającymi złudzenie faktury drewnianej. Wcześniej nie widziałam takiej kanwy w ofercie.
Mimo, że to 14 jednak zdecydowałam się na zakup.
Przeszłyśmy do lady, a tu po rozwinięciu okazało się, że jest to końcówka z bardzo mocno pogniecionym brzegiem.
Tym, na którym bela materiału stała cały czas.
Dłuższą chwilę trwała nasza dyskusja nad tym pogniecionym brzegiem, bo ja chciałam kupić materiał nie pognieciony, a sprzedawczyni (nagle mocno zirytowana) udowadniała mi, że może ciąć materiał tylko w jeden sposób.
Czyli taki, w którym ja muszę kupić fragment tego pogniecenia - pasek ok. 15 cm szerokości, który od razu mogę wyrzucić.
Biorąc pod uwagę cenę za metr - ponad 70 zł, bo to aida produkcji DMC, odechciało mi się zakupu.
Z jakiej racji klient ma płacić za bałaganiarstwo i bylejakość pracy obsługi sklepu?
Materiał sam się nie pogniótł.
Na moją uwagę, że powinna po prostu odciąć ten cały zagniot, sprzedawczyni (cały czas na siłę prostowała materiał), straciła ochotę na rozmowę ze mną, zapakowała materiał do plastikowego worka, odstawiła na miejsce i poszła w głąb sklepu do koleżanki.

Ale powiedzcie, proszę, czy ja przesadzam i stosuję tu jakieś grymasy?
Bo momentalnie poczułam się żywcem przeniesiona do sklepu w PRLu, który bardzo dobrze pamiętam.
Sama się przekonałam, jak trudno jest czasami rozprasować zagniecenia od tamborka, albo złożenia materiału kupionego w sklepie w małym kawałku - nawet po namoczeniu i wypraniu skończonej robótki.

A za kilka dni mam nadzieję pokazać kanwę własnoręcznie ufarbowaną, może jakiś efekt zbliżony do ideału uda mi się osiągnąć.
Mimo ulewnego deszczu, wracając z pasmanterii, skręciłam jeszcze do małego sklepiku, w którym prawie można dostać "mydło i powidło".
Tam kupiłam brązową farbę do tkanin... i albo ją wykorzystam, albo zabawię się barwnikiem naturalnym.
W moich pierwszych próbach wykorzystałam kawę, ale niestety efekt końcowy zepsuły właśnie te mocno zaznaczone linie złożenia materiału. Nie usunęłam ich do końca i pięknie się zafarbowały osobno, tzn. najmocniej.

Klucznik wreszcie się doczekał...

2011-10-13T15:01:00.011+02:00

Nasz forumowy SAL "Do przedpokoju" trwa od 1 września, czyli już teraz z górki, a ja dopiero teraz rozpoczęłam swój aktywny osobisty udział.
Na wzorek do haftu zdecydowałam się już dawno, ale nic nie mogłam ruszyć, bez konkretnej szafeczki.
Najpierw musiałam poznać dokładne wymiary drzwiczek.
W końcu jednak szafeczkę nabyłam

Drewno jest cudownie surowe, tylko czeka na pierwsze pociągnięcia pędzlem.
Ja najbardziej lubię takie drewniane drobiazgi w kolorze naturalnym.
Szafeczkę pomaluje mój M. - już mu to oznajmiłam (że spotka go taka przyjemność).
A drzwiczki będą ozdobione hafcikiem z ... drzwiami.
Początkowo miały być klucze, ale zachciało mi się drzwi do domu.
"Dlaczego tak prozaicznie?" - zapytała jedna z uczestniczek zabawy...
dodając odrobinę poezji zmieniłam na "drzwi do szczęścia".
Wykorzystałam fragment samplera z różnymi drzwiami, a to pierwsza odsłona

Jak widać hafcik jest bardzo łatwy, ale może właśnie dlatego dostarcza mi bardzo miłego relaksu.
Żadnych technicznych schodów, sama przyjemność...

Hafcik jubileuszowy

2011-10-01T11:42:00.004+02:00

Jubileuszowy nie w sensie jakiegoś szczególnego numeru w moim skromnym dorobku, ale ze względu na przeznaczenie, czyli prezent z tzw. okazji.

Okazją była sześćdziesiąta rocznica ślubu moich teściów.

I jak zwykle to u mnie bywa pomysł na taką ślubną pamiątkę pojawił się dość późno, tak na styk.

Siedziałam sobie wygodnie na leżaczku na werandzie Leśnego Domku, kiedy nagle mnie olśniło, że impreza już za dwa tygodnie i może być tak coś wydziubać.

Pogrzebałam w zapasach wzorkowych, wybrałam jednokolorowy, bo takie lubię coraz bardziej.

Miałam tylko sam schemat (bez zdjęcia gotowego haftu).

Pracowałam sobie spokojnie, krzyżyków przybywało, pokazywałam urobek dziewczynom na forum (taki dodatkowy doping).

Zostało już niby niewiele, aż tu nagle niespodziewanie nic nie mogłam zrobić przez całą sobotę (dzień przed uroczystością). Cała sobota to był jeden wielki bieg i stresy rodzinne.

Wyrobiłam się w terminie, chociaż biegiem na finiszu.
Musiałam wszystko zakończyć do godziny 10.30 w niedzielę.

Za robótkę mogłam się wziąć dopiero wieczorem, ale uparłam się, że będę dziubać aż skończę.

Usiadłam po godzinie 21 do haftowania i tak sobie pracowałam do 4 rano.

Stan o godzinie 4 rano

Krótki sen, śniadanko, kawa - o godzinie 9 rano szybkie wyszywanie literek i cyfr (chyba z tego pośpiechu S wydaje się trochę koślawe)

a potem pośpieszne pranie, prasowanie i oprawianie w ramkę.

Zdjęcia całości jak zwykle byle jakie - coraz bardziej mnie to zniechęca, że mi zdjęcia robótek nie wychodzą.

Ale to też wina tej zawsze ostatniej chwili i braku czasu na próby.

Przy prasowaniu i oprawianiu pomagał mi mój M, bo ja musiałam być gotowa do wyjścia o godzinie 11.

Jakoś się udało...

Szczegóły techniczne:

aida 16 DMC w kolorze ecru (bardzo lubię ten odcień), mulinka DMC 498 (bordowy).

Przesłanie dla mnie: zostawiać sobie jeszcze większy margines czasu, bo nigdy nic nie wiadomo.
Niby jest dobrze - spokojnie, mamy czas, ale w praktyce to już zupełnie inna bajka...

Drutowy heretyzm i trochę wspomnień (jak zwykle)

2011-09-26T13:01:00.006+02:00

Właśnie się dowiedziałam z tego wpisu, że też tak mam (albo miewam czasami).
Oczywiście od dawna wiem, że robię niektóre oczka nieco inaczej niż to podają podręczniki oraz milion internetowych szkółek, pokazów, tutoriali i jak jeszcze je zwał.
Nie wiedziałam tylko, że to się tak nazywa.

Robię na drutach już tak długo, że obecnie to już jest dużo dłużej niż żyją niektóre guru-aktywistki sieciowe.
Podstaw nauczyła mnie koleżanka mojej mamy - nauczycielka prac ręcznych.
Jakoś mi to prościej wytłumaczyła niż wcześniej mama próbowała.
Miałam wtedy chyba 10-12 lat.
Później, w okresie liceum zajęłam się szydełkiem, a do drutów wróciłam na studiach.
Były to czas już nadchodzącego kryzysu zaopatrzenia włóczkowego, a przy okazji mody na swetry własnej produkcji, więc się dziergało różności do noszenia.

Obecnie, po ponad trzydziestu kilku latach robótkowania drutowego, na pewno nie będę się uczyć "prawidłowych" technik przekładania nitek.
Zupełnie nie przeszkadza mi to, że coś robię inaczej.

Ja się tym zupełnie nie przejmuję, jeśli efekt końcowy jest taki sam, jak we wzorze.
A jeśli jest trochę inny - to dla mnie też dobrze, bo nie planuję zdawania egzaminu komisyjnego z techniki oczkowania na drutach.
Robię dla przyjemności, a jeśli wzór na mojej robótce jest trochę inny, to dla mnie nie ma zupełnie znaczenia.
Na szczęście nie muszę do robótki doszywać etykietki z próbką wzoru.

A dlaczego właściwie o tym piszę?
Może również dlatego, żeby nowicjuszki drutowe nie wpadały w kompleksy, że ich technika różni się czasami od "jedynie słusznej".
Nie dajmy się zwariować i narzucać jakichś obowiązujących niby norm.
Robótki na drutach to przecież część rękodzieła, gdzie nie musimy trzymać się sztywno szablonów.
A jeśli okaże się, że pewne oczka i wzory nimi zrobione, w naszej własnej interpretacji wyglądają nieco inaczej, to po prostu nie nazywajmy się teoretycznymi terminami... i już.

Jako ilustracje posta dorzucę zdjęcie pewnego historycznego już swetra.
Tak na oko licząc ma pewnie z 15 lat.
Zrobiłam go dla mojej córki, zawsze chudzinki. Czas mijał, a sweter rósł razem z nią.
Obecnie ja go donaszam w zimne wieczory, kiedy nie grzeją jeszcze kaloryfery, albo są szczególnie siarczyste mrozy. A ja, jak to mówią - "obstanę" za takie dwie, jak moje dziecię i na mnie już to swetrzysko jest za duże.
To po prostu "zasługa" ściegu, który tak powiększa dzianinę.
Sweterek jest jak widać trochę zdezelowany wieloletnim użyciem (oczka pozaciągane), więc nie służy jako wzór do naśladowania.

Moje SAL-owe remanenty

2011-09-20T20:27:00.004+02:00

Będzie to serial w odcinkach, niestety - jak zawsze szewc bez butów chodzi.
I ja, organizując te forumowe zabawy, nie miałam w tym roku dobrego czasu do kończenia swoich prac.
Nie wszystkie udało mi się ukończyć w terminie - o powodach nie będę pisać.

Pierwszy remanent dotyczy pierwszego SAL-a w tym roku.
Ale tu poślizg czasowy wynika również z niedostatku muliny i problemów z dokupieniem (o czym już kiedyś pisałam).
Niteczki dostałam i z bardzo dużym opóźnieniem hafcik skończyłam.

Przedostatnia literka - stan na koniec czerwca

I wreszcie ostatnia literka, ukończona w sierpniu.

Jeszcze trochę hafcik poleżał, zanim doczekać się uprania, prasowania i fotografowania.
Na razie nie znalazłam odpowiedniej oprawy, więc robótka prezentuje się indywidualnie.

To jak do tej pory największa (w sensie rozmiaru i ilości krzyżyków) moja robótka jednokolorowa.
I bardzo przyjemna praca, mimo kilku wpadek i konieczności wypruwania.
Jestem coraz bardziej zakochana we wzorach tego rodzaju...

Zmiany, zmiany...

2011-09-17T23:33:00.033+02:00

To chyba będzie mój ostatni tak długi wpis na tym blogu...
Co jakiś czas powraca do mnie mój osobisty problem blogowy - świadomość istnienia niechcianych czytelników bloga... tej całej grupy osób, które wchodzą nieproszone do prywatnego domu i tylko nabrudzą buciorami.
Mnie to coraz bardziej przeszkadza, choć większość blogerów to po prostu bagatelizuje.
Ja niestety tak mam - wszystko wyolbrzymiam.

Ci niechciani to z jednej strony są znani mi nawet personalnie sieciowi szakale, którzy mnie nie lubią, albo mają do mnie jakieś urojone pretensje.
A z drugiej strony cała masa sieciowych trolli i oszołomów, którzy karmią się cudzym tekstem, prowokują, gdzie się da, wyśmiewają i zohydzają każdy zwykły tekst zwykłej kobiety (szczególnie).

Nie będę tracić czasu i nerwów dla takich osobników, nie będę swoim prywatnym życiem i osobistymi przeżyciami dostarczać im jakiejkolwiek satysfakcji

Długo szukałam dobrego rozwiązania, ale też od dawna przeczuwałam, że takiego po prostu nie ma.
Jak w znanym porównaniu "nie da się być trochę w ciąży", albo "zjeść ciastko i mieć ciastko".
Pisząc publicznie przymusowo godzimy się na to, że przeczyta każdy.

Wreszcie jakoś to sobie poukładam i doszłam do konstruktywnego wniosku.
Zdecydowałam się na całkowite ograniczenie pisania o czymkolwiek, co jest choć trochę prywatne.
Nie odpowiada mi ten kaganiec autocenzury, to za bardzo uwiera.

Nie da się pisać swobodnie z ciągłym ograniczeniem, żeby tylko za bardzo się nie odsłonić.
A ja należę do osób, które tej prywatności chcą jak najmniej pokazywać publicznie.
Skłonności ekshibicjonistycznych jakoś nigdy nie miałam.
Ktoś oczywiście może powiedzieć z brutalną szczerością: "to w czym problem? po co piszesz bloga? kup sobie gruby zeszyt (jak nie masz w domu) i pisz piórem, długopisem zwykły pamiętnik, a ludziom nie zawracaj głowy swoimi rozterkami, wahaniami, bo nikogo to nie interesuje".

Na szczęście mam jeszcze wybór - mogę przyjąć formę bloga zamkniętego, do którego nie wepchną się ci wszyscy, o których powyżej.
Już się kiedyś do takiego bloga przymierzałam, ale widocznie jeszcze wtedy nie dojrzałam odpowiednio, nie skrystalizowała mi się cała sprawa.
Jest mi o tyle łatwiej, że nigdy nie zależało mi na popularności w blogosferze, że po 3 latach poznałam już ciemną stronę internetu i nabrałam odpowiedniego dystansu do niego.

Ten blog pozostanie otwarty jako miejsce na tematy robótkowe, tak jak jak kiedyś na początku mój pierwszy blog jeszcze na bloxie. Dzisiaj nie wiem, czy jednak w pewnym momencie nie dojrzeje po prostu do jego likwidacji.
To, co pokazuję z moich skromnych robótek, pokazuję również na forum, więc żadnych tajemnic tu nie ma.
Będzie to prawdopodobnie mało atrakcyjne miejsce, gdzie od czasu do czasu pojawi się jakiś bezosobowy wpis z marnym zdjęciem robótki.

Dlatego też po raz kolejny zmieniam tytuł bloga.
Nigdy nie dążyłam do promocji siebie w sieci, mój poziom robótkowy jest taki, że raczej nie stanowi atrakcji do podziwiania, a ja nie jestem żadnym wzorem rękodzielniczym do podziwiania.

Nie, znowu zaczynam zbyt osobiste wycieczki, a z nimi lepiej skryć się w prywatnym kąciku...
Bliskie sieciowe koleżanki oraz osoby szczerze mi życzliwe, jeśli zechcą mnie kiedyś odwiedzać... Zapraszam...

19 września 2011 r. - Edytuję posta, żeby coś tutaj dopisać.

Dowiedziałam się o kolejnej nielojalności pewnych osób, do których naprawdę miałam zaufanie, mimo dotychczasowych doświadczeń internetowych.
To już chyba jest ta kropla, która przelała czarę - nikomu już nie uwierzę,..
a jedyne co mogę teraz zrobić, to zmienić swoje podejście do ludzi w sieci...
zero zaufania, zero wiary w uczciwość, bezinteresowność nowych kontaktów..
trudno - wiem, że to z krzywdą dla wielu niewinnych osób, ale moje zdrowie psychiczne jest dla mnie ważniejsze.

I mam nadzieję, że osoby, które tak dwulicowo grały ze mną i nadużyły mojego zaufania, nie będą tu prosić o dostęp do bloga.
Tym dopiskiem wysyłam do nich sygnał: "ja o tym wiem..."

Chwile wytchnienia i jaśmin we wrześniu

2011-09-11T23:46:00.000+02:00

Bardzo chciałam spędzić dzisiejszy dzień za miastem, na tzw. łonie (natury oczywiście).
Co prawda prognozy zapowiadały prawdziwie letni raj, ale nigdy nic nie wiadomo.
Tak bardzo byłam spragniona ciszy, swobodnego spojrzenia na pola i w ogóle samych relaksujących chwil, że już wczoraj postanowiłam jechać niezależnie od stanu pogody.
Nawet gdyby lało, nawet w burzę.
Czasami tak nienawidzę miasta, a właściwie młodocianych elementów zatruwających innym życie wrzaskiem i przekleństwami, że marzeniem jest leżaczek na werandzie Leśnego Domku.
Z widokiem na zieleń... z zapachem lasu...
Tam co najwyżej dzięcioł postuka niezbyt głośno, osa przeleci kilka razy koło nosa, żaba porechoce, a dzikie kaczki dadzą głos w szuwarach za płotem.
Nawet zmusiłam się do szczególnie rannego wstania, byle tylko się wyrwać.

Wszystko było tak jak chciałam.
Dość szybko wyjechaliśmy na nasze boczne drogi, a ja (nie obciążona pilnowaniem kierownicy), mogłam bez reszty chłonąć wspaniałe widoki.
Daleką perspektywę pustych już, ale jeszcze zielnych pól... beztrosko pasące się na łąkach konie i nawet kilka krówek (obraz już bardzo rzadki)... droga przez las tylko nasza...

Szczegółów minionego dnia nie będzie, bo są tylko moje.
Relaksowałam się tak bardzo, że nawet nie wyciągnęłam z torby robótek, ani książki.
Jedynym mankamentem był egzotyczny klimat.
Kiedy przyjechaliśmy rano, trawa dosłownie pływała w rosie, mimo pełnego słońca.
Dość szybko temperatura wzrosła do prawie 30 stopni, więc do wieczora towarzyszyła nam atmosfera wilgotnego tropiku jak w oranżerii.

A krzew jaśminu rosnący przed domem świeżo ozdobiony nowym kwitnącym kwiatkiem.
Pierwszy raz widziałam jaśmin kwitnący we wrześniu...

"Robótki w podróży... "i co dalej?

2011-09-10T23:46:00.002+02:00

Dzisiaj Dorartthea na wspólnym blogu zabawy "Robótki w podróży..." zapytała o przyszłość, o ewentualne kolejne wyzwanie podróżno-robótkowe.
Tym samym przypomniała o samej zabawie, która nadal trwa.

Więcej napiszę bezpośrednio na blogu zabawy

Ja również nie skończyłam swojej pracy, ale mogę od siebie zadeklarować, że mój projekt hafciarski jest cały czas w trakcie powstawania.
A główną część torby (czyli wsad - niestety, nie wykonany samodzielnie, ale otrzymany w prezencie od Ani)) już użytkuję do podróży robótek hafciarskich (na działkę i do ogrodu).
Co prawda planowałam dwie różne prace i zaczęłam od tej drutowej, ale z powodu wielu życiowych przeszkód postanowiłam w miarę możliwości skupić się na hafciku ze względu na datę.
We wzorze jest już wyhaftowana data - 2010 i naprawdę najwyższa pora go zakończyć!
Kiedy to się stanie i opiszę całą historię jego powstawania, to prawdopodobnie hafciarki z turbodoładowaniem w palcach, uśmieją się z mojego tempa pracy.
Coś, co w zamyśle miało lekkim, łatwym i przyjemnym comiesięcznym przerywnikiem, nie miało szans stać się robótką główną. Już nie mówiąc o zakończeniu zgodnie z wyhaftowaną datą.
Niestety, taki los spotkał większość moich robótek z tamtego i tego roku.
Ale widzę już światełko w tunelu ...

Wsad, z hafciarskim wypełnieniem, podróżował ze mną również w mojej cudownej czerwcowej wyprawie nad morze.

Problem z czytaniem

2011-08-17T23:50:00.003+02:00

Nie, jeszcze nie jest ze mną tak źle, nie mam problemów z czytaniem ze zrozumieniem.
Niech szakale się przedwcześnie nie cieszą, jeszcze długo na to poczekacie.
Mam również odpowiednie okulary, które mają mi pomóc w tej ulubionej czynności.

Problem mam z czytaniem niektórych blogów, a przyczyna?
Przyczyna tkwi u źródła, czyli w czcionce tekstu.
Im więcej wiemy o blogowaniu, tym bardziej kuszą nas różne nowe zabaweczki.
A to nowy szablon, a to różne gadżety, a często krój pisma.

I tu dla mnie zaczynają się schody.
Ostatnio coraz częściej na znajomych blogach pojawiają się różne nowe fikuśne czcionki.
Niestety, bardzo mi utrudniają odbiór tekstu.
Skupiam się na odcyfrowaniu poszczególnych literek i szybko odczuwam zniechęcenie, a co za tym idzie - porzucam lekturę.
Oczywiście najprościej byłoby napisać o tym do autorki bloga.
Ale tego nie zrobię.
Nie chcę nikomu robić przykrości tekstem typu: "kochana, weź Ty zmień czcionkę na swoim blogu, bo nie da się spokojnie tego w całości przeczytać".
To byłoby według mnie zbytnie ingerowanie w prawa blogowiczki - skoro autorka wybrała taką czcionkę to znaczy, że jej się podoba i nam nic do tego.
Bo może tylko mnie się nie da, czyli takie jednostkowe marudzenie się nie liczy.

A ja w ten sposób sama się pozbawiam przyjemności odwiedzania znajomych blogów.
Po co mam zaglądać, skoro jestem w stanie przeczytać zaledwie początek i już mam dosyć...

Na koniec dorzucę morski ozdobnik ...

Niespełnione marzenia

2011-08-11T23:59:00.000+02:00

Chyba każdy ma jakieś marzenia - takie, które towarzyszą nam latami, o których przypominamy sobie czasami.
Tłumiąc żal, że życie przemija, a szansa na realizację Marzenia oddala się coraz bardziej.
Moim niespełnionym marzeniem jest własny dom nad brzegiem morza, naszego polskiego Bałtyku.
Dom na wysokim klifie, z okien którego zawsze widać morze.
Móc oglądać morze we wszystkich porach roku - najmniej to spokojne, bardziej z łagodnym falami, a nawet to morze sztormowe, z ciężkim ołowianym niebem.
Wzburzona woda, wiatr huczący za oknem - tak chciałabym mieszkać.
Zawsze idąc plażą wypatruję gdzieś wysoko na urwistym brzegu miejsc z takimi domami lub ruin po nich.
Takich domów jest mało, ale ja puszczając wodze fantazji widzę taki mój dom nad urwiskiem.
Oczywiście zbudowany w takiej odległości, żeby nie groził mu los kościoła w Trzęsaczu - przynajmniej w ciągu mojego życia.
Potem już by mi to było obojętne.

Niedługo skończy się lato i wakacyjny czas, a powszechne wspomnienia lipcowo-sierpniowe to głównie narzekanie przez wszystkich na pogodę.

Ja natomiast ciągle wracam do naszego fantastycznego czerwcowego wyjazdu, w prawdzie letnich upałach.
Zaraz na początku naszego pobytu odkryłam ten dom, idealną ilustrację mojego marzenia (chociaż sam dom to mocno zaniedbana siedziba, rodem z czasów FWP*).

Dom wygląda tak sobie (ze względu na brak bieżącej dbałości o remont, czy malowanie), ale za to jaką ma lokalizację!!!
I jakie możliwości widokowe z okien i tarasu!!!

Ogrodzenie posesji dzieli zaledwie kilka metrów od siatki , za którą jest TAKI widok.
Specjalnie zostawiłam w kadrze brzeg siatki, żeby było widać jak to blisko.

Ta nieduża odległość od siatki do siatki to szerokość piaszczystej ścieżki, którą dochodziliśmy do plażowego wejścia.

Tuż obok, dosłownie za płotem, stoi dość nowy duży hotel z restauracją typu "pałacyk z kolumnami" wraz z kawiarnią (w stylu "oranżeria").
Jednak nie wstawię zdjęć z tym obiektem, bo według mnie zupełnie nie pasuje do naszego polskiego morza.
Szczególnie z widokiem kelnera stojącego w otwartych drzwiach - tak akurat między kolumnami, prawie jak dawny pan dziedzic, czy inny hrabia...

* FWP - w minionym ustroju wszechwładny Fundusz Wczasów Pracowniczych

Trochę blogowo - o wyróżnieniach i prośbach

2011-07-27T23:29:00.000+02:00

Kilka dni temu dostałam od Barboorki wyróżnienie.
Jeszcze raz bardzo Ci dziękuję, bo to zawsze jest miłe, kiedy przeczytamy na swoim blogu takie słowa.
Jednak dalej go nie przekażę, zgodnie z własnym postanowieniem, o czym napisałam tutaj - pod znaczkiem widocznym na bocznym pasku bloga.

Napiszę jeszcze o drugiej sprawie (niestety niemiłej), również poruszanej na blogach co jakiś czas.
Doszłam do wniosku, że napiszę otwarcie co mnie denerwuje i w ten sposób zamykam sprawę mojej pomocy innym.
Otóż prawdopodobnie każda z nas miała już (a jak jeszcze nie, to na pewno będzie miała) do czynienia z prośbami typu: proszę Panią o schemat, czy możesz mi wysłać schemat, potrzebuję schemat itd
Poświęcamy swój czas, szukamy (krócej lub dłużej), wysyłamy - ja zawsze dbam o porządną formę listu.
A później... możemy sobie czekać w nieskończoność na jedno słówko "Dziękuję".
W momencie wysłania schematu kończy się jakikolwiek kontakt.
Czytam o tym na blogach, więc nic nowego i odkrywczego nie piszę, ale..
To "dzięki" takim osobom tracimy chęć pomocy innym, bezinteresowność, otwartość.
Właściwie powinnam pisać tylko w swoim imieniu, więc zmienię formułę.
Odechciało mi się, mam dość i ogłaszam, że od tej chwili nie wysyłam żadnych materiałów, wzorów, schematów osobom nieznajomym.
Nie będę również odpowiadać na takie maile.
W późniejszym czasie wstawię taką informację na pasku bloga.
Ech... szkoda słów...

Atlantis wrócił

2011-07-21T23:15:00.000+02:00

... i zakończył erę promów kosmicznych.

Takie komunikaty podają dziś serwisy informacyjne.

Dziwne słowa, jakże by były niezrozumiałe w dawniejszych latach - na przykład moich czasach szkolnych.

Wtedy to poziom techniki wprost nie do wyobrażenia

Jednocześnie przypomniano dziś kolejną rocznicę lądowania człowieka na Księżycu.

Bez emocji, jako dużo mniej ważną od codziennych politycznych awantur.

Przypomniała mi się dzisiaj ta noc, bo właśnie w nocy doczekaliśmy się wreszcie tych obrazków.

Na czarno-białym ekranie telewizora u dziadków dziwnie poruszały się białe ludziki (śmiesznie podskakując).

Pamiętam własną reakcję - byłam zbyt rozespana, żeby docenić wtedy doniosłość tego wydarzenia.

A dopiero ostatnio się mówi o tym, że transmisja w polskiej telewizji była jedyną w bloku państw socjalistycznych.

W takich chwilach czuję ciężar wieku Matuzalema - ze świadomością, że tyle lat temu byłam świadkiem historii...

Pierwsze koty za płoty i znowu wspomnienia

2011-07-09T00:51:00.000+02:00

... w temacie biżuteryjnym...

Dotychczas nic nie zrobiłam - mam na myśli te ostatnie 3 lata blogowego i robótkowego ożywienia z mojej strony.

Bardzo lubię wszelkie damskie ozdoby i mam ich na tyle dużo, że nie odczuwałam potrzeby samodzielnego tworzenia.

Nie biorę też pod uwagę twórczości zarobkowej, bo do tego potrzeba czasu, umiejętności technicznych, talentów artystycznych - nic z tego nie posiadam.

Co prawda oglądam dużo stron i blogów z biżu, bo bardzo to lubię, ale nie ciągnęło mnie za bardzo do próbowania.

Natomiast zbierałam się od dawna do drobnych prac "remontowych".

Aż tu nagle na Babskim forum konkurs!

Taki letni, pod hasłem "Stwórz letnią biżuterię, zwiewną, słoneczną i pełną radości!"

I nagle mnie też zachciało się coś zrobić.

Przyznaję, że kompletnie nic nie wiem o szczegółach technicznych.

Moje dokształcenie się na potrzeby zabawy polegało na oglądaniu kolczyków, bransoletek, korali.

Wybrałam się do ulubionej pasmanterii, po głębokim namyśle wybrałam trochę potrzebnych elementów i z zapałem zabrałam się do pracy.

To miały być korale, ale kupiłam za mało gumki.

W dodatku ta gumka okazała sie bardzo niesforna, więc skończyło się na bransoletce.

Między koralikami zrobiłam specjalnie takie grubsze, nierówne supełki, żeby było tak bardziej na luzie.

Wiem - to jest robótka na poziomie dziewczynki z podstawówki, ale bawiłam się przy tym bardzo dobrze (a takich chwil mi teraz bardzo potrzeba).

I przy tym nawlekaniu koralików przypomniały mi się lekcje prac ręcznych w szkole, kiedy robiłyśmy korale z mydła.

Potrzebne było mydło glicerynowe (wtedy było takie w sprzedaży) - przezroczyste, o pięknym bursztynowym kolorze.

Kroiło się to mydło w kostkę i nawlekało na nitkę, przy pomocy grubej igły groszówki.

Pamiętam, że później malowałyśmy korale bezbarwnym lakierem do paznokci.

Czy ktokolwiek nosił takie korale, pracowicie przez nas wykonane?

A to moje pierwsze dzieło w nowej epoce...

Blogowo i robótkowo

2011-06-30T22:03:00.003+02:00

Czas mija, lecz nie do końca leczy rany.

Mało piszę, trochę odwiedzam znajome blogi, ale i tam rzadko się odzywam.

Trochę więcej na forum, ale to też tylko pozory beztroski.

Pierwszy raz chętniej korzystam z emotek, niż piszę "własnymi słowami"...

Myśli wracają ciągle do minionych tygodni i miesięcy... bronię się jak mogę przed ich złym wpływem na moją psychikę.

Podobną blokadę mam w robótkach, prawie nic nie powstaje.

Stół i jego okolica, wraz z moim ulubionym fotelem, są zarzucone rozpoczętymi robótkami, a ja niewiele mogę z siebie wykrzesać.

Jednak nie chcę się poddawać, jestem potrzebna moim najbliższym.

Zaczynam więcej pisać na blogach i sięgam po robótki.

To teraz czas na mały remanent z frontu robótkowego...

Na pierwszy ogień druty.

Mój wymarzony wyjazd nad morze na początku czerwca zorganizował się tak nagle, że nie miałam czasu wcześniej odpowiednio się wyposażyć.
Chodzi o cienką osłonę skóry przed opaleniem się na prosiaczka pierwszego dnia pobytu (później też).
Zaczęłam więc szybko robić chustę, którą skończyłam już nad morzem.
Chusta jest mała, ale akurat na szyję i kark.
Oczywiście nie jest blokowana (jeszcze tego nigdy nie robiłam) i wymaga przedłużenia (co się zrobi w wolnej chwili).
Ale na ten raz była akurat.
Zrobiłam ją ze starych zapasów bawełny zerówki.
A tak chusta pozowała na parzącym piasku

kamienie były niezbędne, bo wiatr był bardzo silny

jeszcze jedno zbliżenie

Siedziałam sobie na plaży i cieszyłam takimi widokami

Co się dzieje na tamborkach? - stawiam różne krzyżyki w różnych robótkach z różną częstotliwością.

Ostatni pobyt na działce to krzyżyki w robótce SAL-owej.

Zabawa już dawno się zakończyła, ale jeszcze kilka serduszkowych robótek jest nieskończonych ( w tym moja).

Zatarło mi się w pewnym momencie z powodu braku muliny.

Nie mogłam kupić tego koloru - pani w pasmanterii przestraszyła mnie lekko komunikatem, że muliny tej firmy już brakuje w hurtowniach.

Na szczęście znalazły się jeszcze potrzebne motki (ostatnie dwa w sklepie).

Wypatrzyła je nieoceniona Kinia , a Poczta Polska dostarczyła.

Kiniu - jeszcze raz bardzo Ci dziękuję.

Robótka posunęła się trochę - skończyłam przedostatnie serduszko.

A tak wygląda całość, rozwinięta do umocowania tamborka dla następnej literki - oczywiście to wersja robocza, więc wygniecenia są zrozumiałe.

To dla mnie wyjątkowo miły hafcik - sięgam po niego z przyjemnością, nie śpieszę się...

Pozdrawiam stałych i nowych gości...

I odezwijcie się czasem...

Odkurzone "Robótki w podróży" lub jak kto woli reaktywacja

2011-06-18T23:58:00.012+02:00

"Robótki w podróży" to blog ubiegłorocznej zabawy blogowej, która nie została oficjalnie zakończona.

Trwa nadal, a o tym przypomniała wczoraj Jednoiglec wstawiając swoją nową pracę - tu.

Jestem jej bardzo wdzięczna, że wróciła do bloga poświęcając czas na napisanie posta.

W ten sposób przypomniała o zabawie, a mnie zmobilizowała do działania.

Ja sama ostatnio kilkakrotnie myślałam, żeby wyciągnąć tego bloga z zapomnienia.

Ale byłam zbyt przygnieciona życiem i tak mi jakoś schodziło.

Jak widać na blogu zabawy, w tytule nie ma roku już 2010.

Pisałam o tym w poście noworocznym: Robótki nadal w podróży, więc nie będę tu się powtarzać, zajrzyjcie.

Zajrzyjcie, bo zachęcam do kontynuowania zabawy, dokończenia rozpoczętych, rozgrzebanych, porzuconych w niełasce, odrzuconych ze złością itd robótek.

Ja sama pierwsza jestem w kolejce, bo też nie skończyłam, chociaż dużo już zrobiłam.

Jednocześnie zapraszam nowe osoby - może ktoś dołączy do zabawy?
Robótki są nadal w podróży...

Po naciśnięciu na banerek zabawy otworzy się pierwszy post z zaproszeniem, nadal aktualny...

Siedem dni szczęścia...

2011-06-17T00:21:00.001+02:00

Tym szczęściem był wymarzony wyjazd.

Może dla kogoś to nic nadzwyczajnego... ot, krótki wyjazd za skromne pieniądze.

Dla mnie to wielka sprawa, szczególnie w kontekście minionych miesięcy i w porównaniu z dawnymi czasami.

Wyjeżdżaliśmy kiedyś w każde wakacje, robiłam trochę zdjęć (chociaż czasami trudno było kupić tak po prostu jakikolwiek film do aparatu).

Tak... to były piękne dni... a nie było aparatów cyfrowych, blogów i internetu.

W pamięci pozostały jakieś wspomnienia, które bardziej ożywają przy oglądaniu tych nielicznych zdjeć i slajdów.

I oczywiście wtedy, kiedy się powróci w takie miejsce.

Ostatnio już wręcz obsesyjnie marzyłam o chwili, kiedy usiądę na plaży nad naszym polskim morzem i będę się gapić na fale.

Przez 6 lat nigdzie nie wyjeżdżałam... aż trudno mnie samej w to uwierzyć.

Nie mogłam wyjechać ze względów rodzinnych, odczuwałam sama to silne poczucie obowiązku i konieczności bycia na miejscu.

Teraz, po przeżyciach ostatnich tygodni i miesięcy, poczułam, że nie wytrzymam, że jestem u kresu wytrzymałości.

Mój M. stanął niesamowicie na wysokości zadania i w szybkim tempie załatwił wszystko.

Ja, z obłędem w oku organizowałam i porządkowałam sprawy, załatwiałam płatności, robiłam zakupy, gotowałam na zapas, żeby zabezpieczyć tutaj wszystko jak najlepiej.

Wybieranie rzeczy na wyjazd i pakowanie to były ostatnie czynności na liście.

W dniu wyjazdu - po 17 godzinach bieganiny, położyłam się o 2 nad ranem.

Wstałam o 4, ale z taką nadzieją na same plusy, że tylko śpiewać "...radości mej nie zmąci żaden cień, wschodzące słońce śmieje się... co za dzień...".

Jeszcze powrócę do tego wyjazdu kilkakrotnie, a teraz mogę go opisać krótko "Było cudnie!'.

Sama się nie spodziewałam tak idealnego spełnienia marzeń...

Brak prawa jazdy ma dobre strony, bo mogę sobie oglądać widoki do woli.

Po drodze mijaliśmy przepiękne pola i łąki z kwitnącymi makami, w różnokolorowym towarzystwie polnych kwiatów.

Nie mogłam jednak wymagać ciągłego zatrzymywania samochodu "stań, ja tylko pstryknę kilka zdjęć", bo kierowca by się zbuntował.

Dopiero przy okazji zatrzymania się na jakiejś stacji benzynowej miałam okazję popatrzeć na te maki (chociaż w porównaniu z mijanymi, te były mizerniutkie).

Patrząc na łączkę zadzwoniłam do mojej odwiecznej przyjaciółki (wcześniej nie miałam na to czasu).

I ta rozmowa z nią też była taką marzycielską nierealną chwilą ... jak się kogoś zna prawie od zawsze wszystko się w lot zrozumie.

Po 8 godzinach jazdy, z kilkuminutowymi przerwami dla kierowcy, dojechaliśmy na miejsce.

A po niezbędnym zainstalowaniu się w pokoju ... wreszcie upragniony spacer na plażę i takie upragnione widoki...

Morze-zupa

To oczywiście my

Nie wiem, kiedy znowu będę mogła iść brzegiem morza, siedzieć na pniu drzewa, patrzeć na fale.

Ale zabrałam teraz ze sobą trochę tej nadmorskiej radości, będę z niej czerpać jak ze spiżarni...

Oczywiście nie może być pełni szczęścia - w drodze powrotnej załatwiłam sobie zakażenie oka.

Jedno, prawie niewidoczne ziarenko piasku wystarczyło.

Ale o tym może przy innej okazji...

Wiem, dla niektórych to taki cukierkowy wpis - prawie na różowego blogaska.

Trochę przy okazji Dnia Dziecka

2011-06-01T23:12:00.015+02:00

Nic smakowitego nie wstawiałam dziś na blogu kulinarnym, coby nie drażnić lub jak kto woli, nie robić przykrości mojemu własnemu dziecku wraz z przyległościami.

Nie mogłam dla nich przygotować żadnych smakołyków, bo dzieli nas trochę kilometrów i nie ma przy mnie ani mojego osobistego dziecka, ani dziecka mojego dziecka, ani nawet męża dziecka...

To tylko tak dla ilustracji - pierwsze truskawki na przedwojennym kryształowym talerzyku od prababci dziecka...

A mnie się oczy spociły (jak mówiła Nel), kiedy dostałam telefoniczne życzenia z tej okazji.

Jeszcze jestem dla kogoś dzieckiem..

I może lepiej nie roztrząsać problemu zbyt dogłębnie, bo może się okazać, że nie należą się nam jednocześnie Dzień Matki, Dzień Babci i Dzień Dziecka.

Jak się tak zastanowić...

Wspomnienia smakowe

2011-05-26T23:13:00.002+02:00

Nie będzie żadnego wpisu na tym blogu w związku z dzisiejszym świętem, ale zapraszam do bloga kulinarnego:

Kompot z rabarbaru i wata cukrowa - po prostu wspomnienia.

Nie mam tytułu

2011-05-25T23:58:00.000+02:00

W odpowiedzi na Wasze komentarze do poprzedniego posta napisałam, że nie chcę się poddać tej głupiej niemocy i w ramach walki wykorzystam bloga do autoterapii.

Moje dzisiejsze przemyślenia dotyczące mojej przyszłości pozwoliły skrystalizować nieco formy tej walki i lekko rozjaśnić czarnowidztwo.

Nie wiem, na ile mi się to uda, ale przynajmniej postanowiłam spróbować.

Zacząć szukać i doceniać pozytywy, odrzucać w kąt negatywy...

I trochę pisać o tym, co samo wskakuje na klawiaturę.

Mogę sobie korzystać z tej klawiatury do woli, bez zwierzęcych niespodzianek.

Nie tak, jak to czasem bywa, kiedy używam laptopa w innym rodzinnym miejscu, z kotem w pakiecie.

Moja ulubienica (która mnie kocha tylko czasami) - nie zawsze uznaje ludzkie prawa do tego miejsca.

Pozwoliłam sobie na lekkomyślne pozostawienie cieplutkiej klawiatury, bo zachciało mi się kawy!!!

Po powrocie z kuchni...

Kilkuminutowe różnorodne metody perswazji - bez skutku...

Do mnie mówisz?

Mam jeszcze kilka innych ujęć całkowitej obojętności na argumenty, ale w końcu odłożyłam aparat i z dużym narażeniem życia użyłam ścierki do naczyń.

Z ledwością uniknęłam bezpośredniego kontaktu z pazurami wściekłej kotki, która dosłownie rzuciła się na mnie, prychając jak tygrys.

A właściwie to miałam napisać o czym innym, ale tak się rozgadałam, że lepiej już skończę na dzisiaj.

Do zaprzyjaźnionych czytelniczek...

2011-05-24T00:37:00.007+02:00

Pewnie już niewiele z Was tu zagląda, skoro coraz rzadziej pojawia się jakiś nowy post.
Moje zapowiadane blogowe niepisanie przedłuża się i raczej taki stan potrwa jeszcze jakiś czas - nie wiem, jak długo.
W tytule posta zwracam się szczególnie do moich stałych czytelniczek, o których wiem - natomiast nic nie wiem o większości milczących podczytywaczy, którzy nigdy się nie ujawniają (ale nabijają się na liczniku), więc trudno mi myśleć o nich bardziej realnie.
O znajomych nieprzyjaznych podczytywaczach nie myślę wcale - tego się już nauczyłam w sieci.

Nie piszę nic nowego, bo:
... robótkowo nie mam o czym
... tematyka ogólna nikogo nie obchodzi, co widać z braku jakichkolwiek komentarzy
... życiowo nie chcę nic pisać, bo to dla mnie zbyt przykre i blog bardzo szybko zamieniłby się w pamiętnik zgorzkniałej i czarnowidzącej babci, wciągającej swoich czytelników w depresyjne doły (czytaj: omijajcie szerokim łukiem).

Rozwijając poszczególne punkty:
... cierpię na straszną niemoc robótkową, chociaż tego bardzo nie chcę. Za to bardzo chcę robić różności na drutach i wyszywać krzyżykami, w mieszkaniu przybywają coraz to nowe robótki, ale... tak sobie leżą nieskończone.

... nie będę pisać na tematy ogólne, bo jak widać to nie blog dla takich wątków, niech więc powróci do swojej pierwotnej formy czysto robótkowej.
Nie będę się teraz po raz kolejny wygłupiać ze zmianą tytułu bloga, może znowu coś się zmieni.

... nie mogę pisać życiowo i refleksyjnie, bo mam jakąś coraz większą blokadę.
Walcząc z tym, zmuszam się jeszcze z całych sił do pisania na blogach kulinarnych - w tamtym kręgu podlegam silniejszej presji w sprawie pisania od zaprzyjaźnionych blogerek.

I resztką sił aktywizuję się na forum...
A wszystkie te moje przeszkody, depresje i blokady to skutki moich przeżyć, mojego najsmutniejszego okresu w życiu pod znakiem choroby, cierpienia i śmierci w najbliższej rodzinie.

Nie tworząc nic robótkowego zajmuję się teraz trochę nieco inną przyjemnością - to zabawa w fotografowanie.
Specjalnie piszę zabawa, bo jest to tylko takie moje amatorskie pstrykanie.
Prościutkim aparatem (na lustrzankę się już w tym życiu nie zamierzam), z najprostszymi małpimi ustawieniami.
Pstrykam te zdjątka na wyczucie, bez szczególnego dokształcania się teoretycznie.
Miałam taki zamiar, żeby wzbogacać swoją wiedzę w tym zakresie, ale teraz jakoś nie mam na to zupełnie chęci, nie chce mi się nic czytać, bo i tak się nie skupię dobrze na tekście, więc niewiele przyswoję.

Mam swojego bloga ze zdjęciami, którego dotąd trzymałam w ukryciu.
Zresztą nie poświęcałam mu wiele uwagi z braku czasu, a poza tym ciągle obawiałam się totalnej krytyki z każdej strony.
A teraz przestało mnie zupełnie obchodzić to coś w rodzaju "co ludzie powiedzą" i postanowiłam pokazać tego mojego kolejnego bloga.
Oczywiście mądrą i konstruktywną krytykę przyjmę z pokorą, ale wszelkie zadzieranie nosa przez "artystki" sieciowe i wdeptywanie maluczkich w glebę już mnie nie rusza...

Tytuł bloga jest wizytówką mojego poziomu w tym zakresie:

Moja całkiem amatorska fotografia.

Zapraszam ...
A tutaj... mam nadzieję, że jednak coś robótkowego kiedyś wreszcie ukończę i będę mogła pokazać.
Pozdrawiam Was bardzo serdecznie ... do rychłego zobaczenia...

Będąc młodą lekarką...

2011-05-18T15:39:00.001+02:00

Właśnie przeczytałam taką smutną wiadomość:
http://wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80273,9614566.html

Byłam wierną słuchaczką trójkowych audycji - można powiedzieć, że cała nasza młodość związana jest z takim właśnie intelektualnym poziomem satyry, dowcipu, rozrywki z wyższej półki.
Wtedy to było dla nas normą, a teraz okazuje się być kultowe - w porównaniu z aktualną sieczką wpychaną bezmyślnemu ogółowi.

Wiadomo, ciemny lud wszystko kupi.

Jedyne, co mogę , to odcinać się od tego ciemnego ludu z głośnym protestem.

Wsiąść do pociągu...

2011-05-09T22:24:00.004+02:00

Napisałam i opublikowałam tego posta w październiku 2009 roku, na blogu o moim mieście.
Jednak z powodu życiowych problemów, zbytnio przerastających sferę hobby (co przekłada się na zupełny brak czasu na wszystko), zamknęłam dostęp do tamtego bloga.
Może jeszcze kiedyś znajdę czas i siły, żeby go prowadzić.
Jednak pokazywanie go w takiej szczątkowej formie, jak obecnie, to wstyd.
A wyciągnęłam z niego poniższy tekst, ponieważ jadąc w ostatnią niedzielę na mojej stałej trasie Łódź-Warszawa, znowu byłam zmuszona słuchać głośnych rozmów ledwie wyrośniętych małolatek...
o ich prywatnych sprawach, które mnie nie obchodzą...

"Wracałam dzisiaj do domu przedpołudniowym pociągiem z Warszawy.

Nigdy nie jechałam o tej porze w sobotę w tym kierunku i wydawało mi się, że w pociągu będzie pełen luz.

Tłok jest rano, ale do Warszawy.

Jechałam tramwajo - pociągiem, który właśnie przyjechał z Łodzi.

Po kilkunastominutowym postoju pociąg wraca do Łodzi, potem znowu do Warszawy i tak kilka razy dziennie.

Tymczasem jeszcze ludzie nie wysiedli, a już pociąg zapchał się chętnymi do podróży.

Na szczęście byłam w grupie przodowników, więc siedziałam przy oknie i nikt mi się nie kiwał nad głową przez całą drogę (obsypując okruchami jedzonej bułki).

Taki konsumujący osobnik właśnie stał obok w przejściu.

Nie czytałam i nie rozwiązywałam krzyżówek, bo przeszkadzał mi gwar rozmów.

Z konieczności dowiedziałam się różnych (zupełnie mi nieprzydatnych) wiadomości o różnych, nie znanych mi ludziach i układach.

Jak to w powieściach czasami bywa próbowałam zgadywać cel podróży niektórych.

Tata jadący sam z synkiem - ok. 7-8 lat.

Mama pomachała, ale została na peronie., może więc jechali na wystawę komiksów.

Trochę ludzi to pewnie kibice, jadący na mecz naszych siatkarek - szkoda, że mecz o finał przegrany.

Wszystkich jednak przebijała młoda para (ale na stopie koleżeńskiej) - wyglądających na trzydziestolatków, bo dość głośno rozmawiali całą drogę.

On - dużo czasu poświęcił na objaśnianie Jej (i nam przy okazji) jakich błędów nie należy popełniać przy stole, jak jeść prawidłowo i wykwitnie, jaką On dostał surową szkołę w tym zakresie i w ogóle, że społeczeństwo schamiało.

Ona też się wykazała wiedzą, wtrącając kilka informacji, m.in. o roli pani ambasadorowej na przyjęciu.

Potem trochę obgadali znajomych, ale niegroźnie.

Następnie On stwierdził, przy okazji tego sympatycznego obgadywania, że sam jest trochę próżny.

Kolejny temat ich rozmowy to wymiana poglądów o charakterze artystycznym, trochę szpanu o deserach w barze sushi przy okazji bywania w Metropolitan Opera oraz twórcze wizje o projekcie na przykład podróż we wnętrzu fortepianu.

Jednak on stwierdził, że to całkowicie nierealne - chyba, żeby zatrudnić jakiegoś zajeb.....go producenta fortepianów (tu rzucił fachową nazwą).

To popularne w niektórych środowiskach słówko bardzo nie pasowało do wizerunku obytego w świecie erudyty, jakim czarował swoją towarzyszkę podróży - wręcz niemiło zazgrzytało (jak na szkle).

Jechali do Łodzi prawdopodobnie na jakąś artystyczną imprezę typu wystawa, pokaz, koncert, prezentacja, a najpewniej instalacja (nie mylić z elektryczną).

Szkoda, że ten brylujący intelektualista nie pomyślał, że może i nauczono go jeść "kulturalnie", ale jego zachowanie w pociągu już w tej kategorii się nie mieści.

Powinien przecież wiedzieć, że głośna rozmowa przez 1,5 godziny w zatłoczonym pociągu jest przymusowo wysłuchana przez innych pasażerów.

Może z wyjątkiem tych, którzy mieli w uszach słuchawki, a z odtwarzaczy dudniła im muzyka.

Na końcu podróży On mnie całkowicie zaskoczył.

Pociąg już wjeżdżał na nasz stary, odrapany, mały dworzec Łódź - Fabryczna (wkrótce do całkowitej przebudowy) - wszyscy zerwali się z miejsc i szybko ubierali, jakby to miało przyspieszyć ich wyjście z wagonu.

A On do Niej: "Jak ja lubię Łódź!!!"

Przyznaję - takiego stwierdzenia się nie spodziewałam."

A teraz znowu zapomniałam wrzucić do torebki pewien gadżet, który kiedyś kupiła mi córka .
To douszne wytłumiacze hałasu, inaczej nazywane "kulkami-niebudkami", w formie niekształtnych kupek z jakiegoś czegoś gumopodobnego...

Witaj majowa jutrzenko

2011-05-03T17:18:00.001+02:00

Dziś trudno byłoby odnaleźć w Polsce piękno majowe ze starej pieśni patriotycznej...

Wcześniejsze prognozy pogodowe sprawdziły się w całości - za oknem deszczowy, bardzo zimny dzień.

A teraz właśnie pada śnieg.

Bardzo lubię śnieg, ale wszystko o właściwej porze.

Jak mówiła Ania Shirley "śnieg w kwietniu jest wstrętny", a co dopiero śnieg w maju!

Dla poprawy nastroju wstawiam kilka migawek z naszego pierwszomajowego spaceru z moim M. w naszym Ogrodzie Botanicznym (naszym miejskim, oczywiście).

Maj kwitnący i pachnący ...

2011-05-02T20:54:00.002+02:00

Ochrona naszych blogów

2011-04-29T13:29:00.004+02:00

Wczoraj przypadkowo na portalu kulinarnym dowiedziałam się o przykrym dla właścicielki bloga usunięciu jej strony.
Później, w trakcie odwiedzania znajomych blogów robótkowych, trafiłam na kolejny niemiły komunikat o usunięciu bloga.
Niestety, tak się zdarza co jakiś czas.
Powody usunięcia bloga są pewnie znane są tylko administracji Bloggera, ale przyczyną likwidacji bloga (czy może jednak chwilowej blokady) może być między innymi zainfekowanie bloga wirusem (przez dodanie niewinnego z pozoru gadżetu - np. licznika odwiedzin).
Innym powodem może być naruszenie praw autorskich poprzez wstawienie cudzego zdjęcia, bez zgody autora.

Przy takich smutnych okazjach okazuje się, że większość z nas nie myśli o robieniu kopii zapasowej swojego bloga.
To bardzo przykra i stresująca sytuacja, która pokazuje jak niewiele jednak od nas zależy w internecie.
Tu głównie rządzą automaty i podejmują takie decyzje, na jakie zostały zaprogramowane.
I nie ma tu miejsca na myślenie, dyskusje, szukanie przyczyny - maszyna działa po swojemu.
A jak dodamy jeszcze zgłoszenie nadużycia przez kogoś, to następuje decyzja o usunięciu bloga.
Może nie każdemu tak bardzo zależy na swoim blogu, ale chyba człowiek może się wkurzyć, jak coś takiego go spotka.
W końcu po coś zakładamy swoje blogi - piszemy, robimy zdjęcia, poświęcamy temu wiele czasu.
I nagle się okazuje, że właściwie nie mamy do nich praw, skoro zakładamy je bezpłatnie.

A jaka to nauczka dla nas?
Jeśli nam zależy na zachowaniu swojego dorobku blogowego:

- nie wstawiać u siebie cudzych zdjęć bez zgody autora
- zachowywać dużą ostrożność przy wstawianiu nowych dodatków na bloga - jeśli nie są to bardzo wiarygodne źródła lepiej sobie darować
- bardzo uważać przy wstawianiu do postów linków do różnych egzotycznych stron i forum
- usunąć mało wiarygodne linki i gadżety, które już zainstalowaliśmy na swoim blogu
- robić kopię zapasową bloga (co jakiś czas)

Może to przesadna ostrożność, ale jak mówią - lepiej "na zimne dmuchać" niż potem myśleć o sobie "Mądry Polak po szkodzie".

Bloga prowadzonego w Bloggerze można zapisać na swoim dysku w ten sposób:
W "Pulpicie nawigacyjnym" - "Zarządzaj blogami" trzeba wejść w "Ustawienia" - tam jako pierwsza pozycja są "Narzędzia bloga".
Jedna z trzech pozycji to "Eksportuj bloga".
Po naciśnięciu tej opcji wyświetla się komunikat o zapisaniu bloga na dysku twardym naszego komputera.
Naciskamy okienko "Pobierz bloga" i dalej postępujemy tak samo, jak przy zapisywaniu innych plików na dysku.

Prześwietlone słońcem

2011-04-28T19:35:00.001+02:00

Życzenia

2011-04-23T21:41:00.002+02:00

Życzę wszystkim

zdrowych, spokojnych i szczęśliwych Świąt.

...

2011-04-04T23:42:00.002+02:00

Z powodów osobistych zawieszam pisanie na moich wszystkich blogach - może wrócę za jakiś czas.

Jednocześnie na ten czas włączam moderowanie komentarzy.

Nie lubię...

2011-03-30T23:35:00.003+02:00

Nie lubię tej obecnej rzeczywistości, w której nie stać mnie na nowe ciuchy i inne nowe części garderoby.

Nie lubię sklepów, w których nie ma ciuchów na mnie (bo jestem "nietypowa").

Nie lubię nie mieścić się w lansowanych kanonach urody, młodości, bogactwa.

Nie lubię być niepotrzebnym ciężarem dla młodego społeczeństwa, które podobno musi na mnie pracować itd, itd, itd...

Raczej rzadko bywam w galeriach handlowych, chociaż mieszkam blisko tej najpopularniejszej.

Nie lubię tego jarmarcznego prymitywnego spędzania wolnego czasu, ogłupiającego koczowania całymi rodzinami wśród sklepów i ruchomych schodów, z erotycznymi niespodziankami w toaletach.

Jeśli już muszę kupić coś spożywczego, czy chemicznego właśnie tam, załatwiam to szybko nie zwracając uwagi na mijane wystawy.

Już dawno mam za sobą okres oglądania niektórych wystaw, tak po prostu, żeby nacieszyć oko na przykład piękną porcelaną.

Teraz przy oglądaniu towarzyszy mi myśl "i tak Cię nie stać, więc daruj sobie".

Dzisiaj musiałam wskoczyć szybko do galerii, w poszukiwaniu mąki razowej do pieczenia chleba (w okolicznych sklepach nie było).

I niestety, mijając kolejne wystawy nieopatrznie zwolniłam.

A tam oczywiście ciuchy dla młodych, chudych i wysokich - z cenami nie na mój cienki portfelik.

Widząc szmatławą tuniczkę (z ochłapu materiałowego) za 500 zł, czy torebkę wątpliwej piękności za 1400 zł, mam rewolucyjne myśli w rodzaju rzucania łódzkim brukiem w wystawowe szyby.

Ciekawe skąd miałabym wziąć takie sumy?

I po co mi było pracować na pełnych obrotach, aż do wypalenia ... dokształcać się kosztem życia rodzinnego... - wszystko dla idei?

Kiedy odchodzimy z zawodu, opuszczamy środowisko, pies z kulawą nogą się za nami nie obejrzy.

Telefon zadzwoni coraz rzadziej...

Nikt nie pamięta naszego zaangażowania, poświęcenia - nasze "ważne" wypracowane dokumenty tracą swoją ważność, a papiery lądują w koszu.

Jesteśmy w pracy potrzebni "tu i teraz", później już nie istniejemy w niczyjej pamięci...

...

2011-03-29T12:40:00.001+02:00

On, bohater tej historii, też powędrował do Kociego Raju.

Mój pinkeepowy początek

2011-03-28T16:27:00.001+02:00

Czyli pierwszy krok w Wielkanocnej zabawie
Postanowiłam zrobić swój pierwszy w życiu pinkeep w formie pisanki.

Dla mnie nie może być inaczej w temacie wielkanocnym! - chociaż chciałabym jeszcze zrobić wielkanocny obrazek, taki sielski z wiejskiej zagrody.

Dla mnie Wielkanoc tak silnie kojarzy się z polskimi akcentami, że nasze pisanki to numer jeden na liście.

Koleżanka z Babskiego forum zaproponowała nazwę "Szpilecznik", od pierwotnego zastosowania pinkeepów, czyli miejsca na szpilki do kapeluszy.

Jest "igielnik" może być "szpilecznik"

Kupuję propozycję bez zastrzeżeń, bardzo mi się podoba i odtąd będę tej nazwy używać.

Mój początek (mówiąc żartobliwie) został zapoczątkowany już rok temu.

Wtedy miała to być wisząca pisanka na płaskim spodzie, ale nie wyrobiłam się w czasie i odłożyłam.

Przeglądając teraz gazetki z wzorkami pod kątem tej zabawy, przypomniałam sobie o moich zeszłorocznych próbkach.

Pogrzebałam w hafciarskim kuferku i znalazłam między innymi ten początek.

Wzór będzie mój własny, w końcu to szczególnie łatwe zadanie - tworzenie pisanki.

Taki jest stan początkowy, jeszcze nie zaczęłam kontynuacji.

Zapraszam do wielkanocnej zabawy

2011-03-26T12:31:00.001+01:00

Świąteczna tematyka coraz bardziej dominuje w robótkach, co widać także w nowych wpisach blogowych.

W hafcie krzyżykowym tradycyjnie najwięcej powstaje kartek świątecznych, a po nich w następnej kolejności ozdoby do dekoracji mieszkania.

Pozostając w tym kręgu proponuję zrobienie obrazka, ozdoby świątecznej w stylu pinkeep.

Ja sama już od dawna chciałam spróbować swoich w sił w zrobieniu takiego drobiazgu.

W efekcie ta chęć zaowocowała pomysłem na kolejną zabawę forumową.

Chcę jednak rozszerzyć ją na strony blogowe, z nadzieją, że będzie nas więcej chętnych do udziału.

Zapraszam do nowego bloga poświęconego tej właśnie zabawie:

http://wielkanocnysal2011.blogspot.com/

"Damskie motywy" - galeria prac

2011-03-24T23:06:00.003+01:00

Nasza zabawa "Damskie motywy" dobiegła końca.
Bardzo mnie ucieszył fakt, że spotkała się z zainteresowaniem i zechciałyście wziąć w niej udział.
Wszystkim uczestniczkom zabawy bardzo dziękuję za wspólne haftowanie i z prawdziwą przyjemnością prezentuję zdjęcia prac, które powstały w jej trakcie.

Co prawda prezentacja odbywa się z pewnym poślizgiem w czasie, ale co można zrobić z paskudnym wirusem, który atakuje nie pytając?
Proszę o usprawiedliwienie w tym zakresie, bo dopiero teraz jestem w stanie jako tako myśleć i pisać.

Oto nasze interpretacje tematu...
Przy okazji zabawiłam się trochę detektywistycznie, ponieważ nie od wszystkich "zapisanych" do zabawy otrzymałam powtórne maile z linkami do odpowiednich postów.
Pozwoliłam więc sobie odnaleźć na blogach wpisy dotyczące zabawy, a jeśli popełniłam w którymś przypadku jakieś nadużycie to bardzo proszę o wiadomość.
Również w przypadku, gdybym kogoś pominęła.

Woreczek vintage Basiululi - na blogu "Zaklęta w robótkach".

Staniczek Renaty - "Robótki myślami pisane"

Myszka "U Grubcia"

Pani Ludmiła u Pakmy - na blogu "W poszukiwaniu zajęcia"

"VIOLI igłą malowane" - gorsecik

i chustecznik

Dwie prace z "Pracowni Cyber Julki"

Na "Agatowym polu" - poduszeczka na igły

Valentine Hanulka - "Krzyżykami malowanie"

Zakładka - "Hobby Krakry"

Retro glamour Asi - "Moje pasje"

Szalenki woreczek na wieczorne kreacje, czyli nocne koszulki - "Nici, farby i...marzenia"

I mój udział własny - "Subiektywne spojrzenie":
woreczek na bransoletki

i damulki

Usprawiedliwienie

2011-03-23T00:57:00.000+01:00

Jeszcze jestem w trakcie tworzenia Galerii prac powstałych w zabawie "Damskie motywy".

Winnym opóźnienia jest paskudny wirus, który mnie praktycznie wyeliminował z życia, akurat pod koniec zabawy.

Teraz nadrabiam powoli zaległości, staram się skończyć jak najszybciej, ale to też trochę przez Was mam schodki.

W większości nie nadesłałyście wiadomości o skończonych pracach, więc bawiąc się w pannę Marple tropię wpisy na blogach uczestniczek zabawy według wpisów w komentarzach (i to jeszcze w różnych postach).

Ale światełko w tunelu już widać.

Druga damska robótka.

2011-03-21T23:14:00.000+01:00

W ramach zabawy "Damskie motywy" zrobiłam jeszcze jeden hafcik.

Bardzo łatwy, na aidzie 14, właściwie hafcik ekspresowy.

Początkowo miała to być praca na wyzwanie w "Szufladzie" - temat w sepii, ale niestety nie wyrobiłam się w terminie.

Zrezygnowałam więc z pośpiechu i bezstresowo dokończyłam te oto damulki - kolory są moje, bo w oryginale były nieco inne (dużo czarnego, z którego ja zrezygnowałam).

Nie mam koncepcji wykorzystania haftu, niech sobie poczeka.

Po prostu chciałam go sobie wyszyć dla samej przyjemności wyszywania.

Jeszcze damskie motywy

2011-03-13T15:00:00.005+01:00

To zagadkowe cosie z poprzedniego wpisu

Nie trafiła się prawidłowa odpowiedź na pytanie, więc prezentuję rozwiązanie zagadki

To pierścionek z wymiennymi oczkami - taki wynalazek z końca lat 60-tych.

Wtedy plastikowe damskie ozdoby czyli pierścionki, klipsy, bransoletki, wisiorki, korale, były bardzo modne i były nowością.
A przy okazji trafiały się takie jak ten, pomysłowe wynalazki.

Pierścionek na palcu

Później miałam również elektroniczny zegarek w trzema plastikowymi paskami do wyboru do koloru - przywieziony taki suwenir ze Związku Radzieckiego. Sam zegarek wyjmowało się i wkładało metodą wyciskania.

Oczywiście teraz nie gustuję w takich plastikowych ozdóbkach, ale wtedy (będąc nastolatką) nosiłam modne różności.

A w naszej zabawie "Damskie motywy" mam na warsztacie (tamborku) drugą robótkę.

Zaczęłam ją robić z inspiracji zaproszenia do w "Szufladzie", kiedy tematem była praca w sepii.

Jednak nie dałam rady zmieścić się w terminie tamtej zabawy, wiec teraz na spokojnie robię dla siebie te damulki...

Mieć pół kilo biżuterii, kapelusze takie duże...

2011-03-08T19:44:00.004+01:00

tak śpiewała kiedyś Alicja Majewska w piosence "Być kobietą".

Ja swoich ozdóbek nigdy nie ważyłam, ale w ciągu minionych lat trochę się ich zebrało.

Są różne, zrobione z różnych materiałów - modne i niemodne (choć z modą to sprawa dyskusyjna).

Dzisiaj skupię się jednak nad opakowaniem dla niektórych.

To woreczek na bransoletki, który zrobiłam dla siebie w ramach zabawy "Damskie motywy".

Jak już pisałam w trakcie robótki, wykorzystałam wzór korony z wieńcem autorstwa Penelopis.
Woreczek był już uszyty (taki kupiłam), kiedy rozpoczęłam haft na nim, więc praca była o wiele trudniejsza i powolniejsza.

Oto efekt końcowy - woreczek już zawartością.

Obok woreczka część moich bransoletek - to te, które były pod ręką do pozowania.

Na tym zdjęciu kolor kanwy (ecru) jest najbardziej zbliżony do rzeczywistości.

Małe zbliżenie

Ta zabawowa robótka dla siebie samej była bardzo miła.

I z rozpędu mam jeszcze na warsztacie (a właściwie na tamborku) drugą, którą niedługo pokażę.

Pozostając w temacie ozdóbek, chciałam Wam pokazać taką ciekawostkę.

Czy ktoś wie co to jest?

Nie ogłaszam konkursu z nagrodami, ale jestem ciekawa Waszych skojarzeń, tak po prostu dla zabawy - jutro wieczorem wyjaśnienie.

Woreczek już na finiszu

2011-03-02T16:24:00.001+01:00

Kilka dni temu skończyłam na moim woreczku (w ramach zabawy "Damskie motywy") "haft główny", do którego jeszcze dorzucę literkę i wstążeczkę.

To wersja robocza - mało estetyczna, bo prosto z tamborka i mocno wygnieciona.

Haftowałam od góry tzn. od korony, a później wieniec w kierunku odwrotnym do wskazówek zegara i w ten sposób , idąc po kole doszłam do prawej strony korony.
Jestem z siebie bardzo dumna , bo pracując tylko metodą liczenia (nie rysuję kratek) trafiłam do odpowiedniego miejsca na samym końcu.

Z liczeniem zawsze byłam na bakier, więc tym bardziej mam sukces.
Taaadaam! - oto ostatni krzyżyk

Oczywiście o wiele szybciej skończyłabym, gdyby to było wyszywanie w normalny sposób, a nie w wąskim gardle woreczkowym. Ale tak chciałam i nie narzekam na utrudnienia.

Teraz znowu problem z wyborem kształtu literki - już nie policzę, ile wzorów przejrzałam.

Ona i On

2011-02-25T01:42:00.000+01:00

Ona i On mieszkali razem, ale lubili chodzić swoimi ścieżkami.
Nocą, czy dniem rozstawali się dla swoich własnych spraw...
Zawsze jednak spotykali się przy posiłkach - czekali na siebie, nigdy jedno bez drugiego nie zaczynało jeść.
Pewnego dnia On nie wrócił ze swoich wędrówek w porze obiadu.
Ona krążyła z niepokojem wokół jedzenia, rozglądała się, wypatrywała...
Nie doczekała się i z żalu nie tknęła swojej porcji.
On nie wrócił na noc ... nie wrócił również w ciągu następnych dni...
Ona przychodziła w stałych porach... czekała... odchodziła ...
Pewnego dnia nie przyszła... umarła w ich wspólnej sypialni... umarła z tęsknoty...
Aż nagle, niespodziewanie On wrócił.
Wrócił jak gdyby nigdy nic...
W porze obiadu rozglądał się zdziwiony, dlaczego Ona się nie zjawia?
Minął rok , może więcej niż rok ... pewnego bardzo mroźnego dnia On wyskoczył na przekąskę ze swojej zacisznej sypialni, a tuż za nim wyskoczyła nowa Ona, łudząco podobna do tamtej - z czarnym futerkiem ...

Damskie motywy w moim wykonaniu

2011-02-23T15:52:00.001+01:00

Po bardzo długich namysłach i wahaniach nad wyborem wzoru, wreszcie mogę pokazać moją robótkę powstającą w ramach zabawy hafciarek "Damskie motywy".

Do której nadal serdecznie zapraszam.
Od początku wiedziałam, jakie będzie przeznaczenie haftu - tym razem nie będę w sytuacji "zrobiłam hafcik, ale na co go przeznaczyć...?"

To jest ozdobienie woreczka.
Mam kilka takich woreczków kupionych kiedyś i jeden z nich - w kolorze ecru postanowiłam przeznaczyć dla siebie.
A konkretnie jako miejsce dla moich bransoletek.
Trochę się ich zebrało przez lata i tak sobie siedzą porozrzucane w różnych miejscach.

Bardzo lubię bransoletki, a stan posiadania nie przeszkadza w chęci pozyskiwania nowych.

A dlatego tak długo trwało wybieranie wzoru, bo nie mogłam się na żaden zdecydować.

Za duży wybór sobie zrobiłam.
Już prawie wybrałam flakoniki z perfumami - takie mi się wydawały bliskie biżuterii, ale to jednak nie to.
Zdecydowałam się w końcu na koronę z wieńcem - według wzoru Penelopis

To dla mnie jeszcze bliższe skojarzenie - choćby z koroną dla miss piękności (tu mój chichot).
Wybrałam mulinę DMC numer 3350.
Koloru nie potrafię dokładnie określić: spokojny róż? różowo-śmietankowoburaczkowy?
Muszę poszperać w gazetkach "Hafty polskie", tam w tabelkach są słowne określenia kolorów muliny (niektóre zaskakujące).
Wzór jest bardzo łatwy, szybko się go robi - zrobiłam tyle

A ponieważ nie umiem miętosić kanwy w rękach (jest mi niewygodnie i bolą mnie nadgarstki), więc i tutaj posługuję się małym tamborkiem.

Życie z niechcianym towarzyszem

2011-02-18T11:41:00.001+01:00

Dzisiaj opanowało mnie takie marzenie: budzę się rano, nic mnie nie boli, a ja nadal żyję.

Uświadomiłam sobie jakiś czas temu, że od kilkunastu lat żyję z ciągłym towarzyszeniem bólu.

Bólu fizycznego, spowodowanego różnymi chorobami i dolegliwościami.

Wielokrotnie przeżywałam wielogodzinne i wielodniowe ataki bólu tak silnego, że nie pomagały żadne środki przeciwbólowe.

Ani lekarze rozkładający bezradnie ręce - w najlepszym razie, bo najczęściej ich niewiele to obchodzi, przecież nie oni cierpią.

Gdy więc boli mnie "trochę mniej" - w mojej osobistej skali mierzenia cierpienia - żyję z tym bólem do towarzystwa, z przyzwyczajenia.

Tak głupio się pogodziłam z tym nienormalnym stanem, że na mniejsze bóle już prawie nie zwracam uwagi.

A tak przecież nie powinno być - ból trzeba wyleczyć, a nie skazywać się na jego towarzystwo.

Na swoim osobistym przykładzie przekonałam się, że bardzo rzadko dochodzi się do źródła bólu i rzeczywiście leczy jego przyczynę.

Leczy się pacjenta powierzchownie, chwilowo - niech mu ulży i przestanie marudzić.

Trzeba wypisać szybko i bazgrołami jakąś receptę, bo inaczej się go nie pozbędzie z gabinetu.

Jakieś tabletki, minimum zleconych badań (czasami pod presją, jak pacjent jest bardzo namolny i wymusza takowe), ze zrobionych badań często nie wynika dalsze działanie (chyba, że pacjent jest nadal aktywny w żądaniach).

A że niedługo znowu wszystko wróci?

A... to już problem pacjenta... nie ma go, jak ma dużo pieniędzy ... ale wtedy nie jest pacjentem w bezpłatnych ośrodkach...

Na Dzień Kota

2011-02-17T11:18:00.010+01:00

Z gatunku odłożonych

2011-02-16T16:19:00.001+01:00

Ostatni wpis na blogu Pieguchy przypomniał mi o moim zainteresowaniu się haftem dwustronnym.

Jak się okazuje prawie rok temu powstał ten kurs - tutaj , a chwalenia się późniejszymi efektami nie było.

Nie dziwię się, że autorka pokazu nie jest zadowolona z uczennic.

Najpierw zawracały głowę o wskazówki, a potem cisza i lekcja nie odrobiona.

Rzeczywiście, ja też poprzestałam na spróbowaniu i nawet tego próbowania nie pokazałam.

Wtedy miałam zamiar zrobić cała zakładkę (w ramach tych ćwiczeń), ale odłożyłam "na chwilę" i ... wiadomo, jak to się kończy.
W takim razie nadrabiam i pokazuję moje ćwiczenie, które mam nadzieję kiedyś dokończyć.

Wyciągnęłam z czeluści robótkowych , więc nie wygląda zbyt schludnie.

Moje wrażenia po krótkim spotkaniu z tym sposobem haftowania - bardzo pozytywne.

Wyszywa się bardzo przyjemnie, a jedyną przeszkodą jest moje osobiste niedorozwinięcie w zakresie przestrzennym.

Mam problemy z zapamiętaniem kierunków "zawijasów", kiedy pracuję bez rozpisanego wzoru - no, ale to mój problem.

Kto chce, bym go kochała...

2011-02-14T15:21:00.008+01:00

Kto chce, bym go kochała, nie może być nigdy ponury,

i musi potrafić mnie unieść na ręku wysoko do góry.

Kto chce, bym go kochała, musi umieć siedzieć na ławce

i przyglądać się bacznie robakom i każdej najmniejszej trawce.

I musi też umieć ziewać, kiedy pogrzeb przechodzi ulicą.

gdy na procesjach tłumy pobożne idą i krzyczą.

Lecz musi być za to wzruszony, gdy na przykład kukułka kuka,

lub gdy dzięcioł kuje zawzięcie w srebrzystą powłokę buka.

Musi umieć pieska pogłaskać, i mnie musi umieć pieścić,

i śmiać się, i na dnie siebie żyć słodkim snem bez treści,

i nie wiedzieć nic, jak ja nie wiem, i milczeć w rozkosznej
ciemności,

i być daleki od dobra i równie daleki od złości.

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Trochę blogowych zmian

2011-02-08T17:22:00.003+01:00

Już bardzo dawno nie robiłam porządków/zmian/bałaganu itd na tym blogu.
Jednym słowem nie przestawiałam, nie zmieniałam kolejności, nie dodawałam, nie usuwałam gadżetów, postów - nie mówiąc już o kolejnych szaleństwach z szablonami.
Aż dziwne, że tak długo wytrzymałam.
Najwyższy czas coś zmienić, ale bez obaw, nie będę zbytnio cudować.
Główna zmiana to zniknięcie ze strony wszystkich linków do blogów.
Bez obaw - nie wyalienowałam się z rozentuzjazmowanego tłumu blogerskiego.
Nie wyparowały one w kosmos, ale znalazły lepsze miejsce, w oddzielnym e-notesiku.
Mają tam swoje szufladki: różnorobótkowe, druty i szydełko, scrap, fotograficznie, podróże po świecie, różne religie, na różne tematy i oczywiście w obcych językach (głównie haft krzyżykowy).
Doszłam do wniosku, że muszę coś z nimi zrobić, jeśli nie chcę mieć bloga obwieszonego różnościami jak choinka.
Ja akurat należę do osób, którym przeszkadza nadmiar - w tym przypadku elementów dodatkowych na stronie bloga.
Zaczęłam się obawiać, że te wszystkie dodatki wkrótce wypchną mnie i moje posty z mojego własnego bloga.
Ilość odwiedzanych blogów ciągle u mnie wzrasta, w tej chwili to już ponad dwie setki - tylko tych blogów, które odwiedzam regularnie, pozostałych nie liczę.
W dodatku chciałam uniknąć przykrego podziału typu: "te blogi odwiedzam częściej, a tamte od czasu do czasu".
To nie jest miłe zobaczyć u kogoś w zakładkach swojego bloga na szarym końcu, wśród tych najmniej odwiedzanych.
Każdy, prowadząc ten swój sieciowy zeszyt, chce być jak najbardziej dostrzeżony, doceniony.

Przy okazji tego remanentu przypomniały o sobie blogi dawno nie odwiedzane, głównie z powodu braku nowych wpisów.
Wiszą sobie takie blogi w sieci - zapomniane? porzucone? odłożone na chwilę?
Za każdym takim blogiem stoi człowiek, jest jakaś przyczyna milczenia.
Ja sama o nich zapomniałam, a przecież zaglądałam tam z każdym nowym wpisem, były to już znajome miejsca.
Szkoda...

A dzisiaj nagle, po wielu latach przypomniała mi się ta piosenka - śpiewałyśmy ją z koleżankami w szkole, siedząc na przerwie na szkolnym boisku.
Tekst zupełnie jeszcze wtedy nie dla nas

Szewc bez butów chodzi...

2011-02-05T17:05:00.000+01:00

Właśnie mi się sprawdziło to stare przysłowie.

W naszej forumowej zabawie serduszkowej narobiłam sobie bigosu.

Organizując tę zabawę wielokrotnie przeglądałam wszystkie części schematu, sprawdzałam, wysyłałam je do dziewczyn, a sama w porę nie zauważyłam, że wredna, cholerna drukarka obcięła mi część wzoru.
Zeżarła małpa cztery pierwsze górne rzędy literki "O", a ja taki felerny wzór zrobiłam w całości.

Jak do tego doszło? skąd taki brak czujności?

Ten hafcik powstaje w czasie mojego wielkiego zmęczenia, wielkich stresów i zmartwień.

Jest moim lekiem na całe zło, ale licho nie śpi i miesza.

Błąd zauważyłam dopiero przy wykończeniu serduszka, bo coś mi wzrokowo nie pasowało.

Tak to wygląda

Co sobie pomyślałam i głośno pokrzyczałam, możecie się domyślić.
Zrobiłam zdjęcie tego mojego zaćmienia jako dowód rzeczowy, że trzeba sprawdzać wydruk i porównywać z obrazem na monitorze.
Nasunęło mi się przy okazji takie porównanie, że tak jak na jakość jedzenia ma wpływ nastrój i dobry humor osoby gotującej, tak samo może być z robótką.

Kiedy widzę (przypadkowo, bo nigdy nie oglądam tego komercyjnego cyrku) krótki nawet fragment kulinarnego programu "Piekielna kuchnia ....itd to już mnie boli żołądek.

Boli od tych wrzasków, stresu uczestników miotających wśród garów i palników.

Jedzenie przyrządzane w takich nerwach i pośpiechu zawiera w sobie ten wrzask, pośpiech, pot i łzy gotujących - dziękuję za taki pokarm, na pewno by mi zaszkodził.

Robimy coś robótkowego na pocieszenie, w ramach własnej terapii na smutki i zmartwienia, ale nasze roztargnienie i nieuwaga dodatkowo nam dokopują.
Początkowo byłam tak wściekła, że chciałam zostawić bez poprawek, ale jednak muszę wypruć całe to nieudane serduszko.
Akcja "wypruwanie" rozpoczęta...

"Damskie motywy" - zaproszenie do zabawy

2011-02-02T12:49:00.012+01:00

Zapraszam serdecznie

do drugiej blogowej zabawy hafciarek na moim blogu.

Tak się złożyło, że jest to również zabawa związana z Dniem Kobiet (nie biorąc pod uwagę politycznych zaszłości minionych lat).

Pierwszą była "Kawa, czy herbata?" w 2009 roku.

Teraz proponuję tematykę "Damskie motywy".

Oglądając gotowe prace (na forum, na blogach) bardzo często czytam, że są to prezenty, upominki dla kogoś.

Wydaje się, że głównie nasze hafty trafiają do kogoś innego.
Zróbmy teraz coś dla siebie - mniejszy lub większy drobiazg, który nam sprawi przyjemność.
Przyjemność zarówno w trakcie wykonywania, jak i późniejszego posiadania.
I dlatego właśnie w tej zabawie do Was należy wybór wzoru i oczywiście późniejsze jego przeznaczenie.

Jakie wzory bierzemy pod uwagę, myśląc o damskich motywach?
To różnego rodzaju damskie części garderoby, dodatki, drobiazgi, ozdoby i oczywiście kobiece postaci.
Są wśród nich: suknie, gorsety, buty, kapelusze, rękawiczki, torebki, parasolki, wachlarze, perfumy, drobiazgi toaletowe itd.

Do zabawy wybieramy dowolne wzory, jakie znajdziemy w gazetkach i w internecie.

Drugim zadaniem w tej zabawie jest wykorzystanie skończonego haftu.
Nie tak, że zrobiony i bach!...do szuflady...

Chwalimy się oczywiście sposobem wykorzystania, a miejscem dla haftu może być:
- obrazek
- makatka
- serwetka
- wieczko pojemnika, pudełeczka
- okładka albumu, zeszytu
- chustecznik
- poduszka
- zawieszka
- woreczek
- etui na okulary, telefon
- kosmetyczka
- torebka
- ręcznik
- zakładka do książki
- abażur lampki
- ...
Jestem pewna, że będziecie mieć również inne oryginalne pomysły.

Czas trwania zabawy do 15 marca.
To trochę ponad miesiąc i możemy zdążyć z wykonaniem - wybierając wzór, z którym mamy szansę "się wyrobić". Proszę jednak - nie ograniczajcie się do wyboru małego czy łatwego wzoru, kierując się tylko terminem zakończenia zabawy.
To jest termin umowny, już sam czas pracy nad haftem niech będzie dla nas prezentem, a skończymy kiedy skończymy - to zabawa .
15 marca chciałabym móc stworzyć galerię ze zdjęć Waszych prac, ale zdjęcia prac powstałych nieco później również dołączę.

A oto zasady blogowe:

Każda uczestniczka zabawy (lub uczestnik, jeśli się taki znajdzie):

- proszona jest o wpisanie się w komentarzach do tego posta

- u siebie na blogu zamieści banerek zabawy wraz z aktywnym linkiem do tego zaproszenia

- może wykonać dowolną ilość prac techniką haftu krzyżykowego

- umieści u siebie na blogu notkę, że praca powstała w ramach zabawy "Damskie motywy".

- zgłosi do mnie wykonaną pracę w formie linku do konkretnego posta na swoim blogu

Zgłoszenie wykonanej pracy jest równoznaczne z wyrażeniem zgody na skopiowanie przeze mnie zdjęcia pracy w celu umieszczenia w Galerii zabawy na moim blogu.

Pozdrawiam serdecznie i czekam na Was

*Do banera zabawy wykorzystałam projekt Bestyjeczki, za który bardzo dziękuję - pobrany z jej bloga - tutaj

Jak pisze autorka w pierwszym poście można korzystać z jej propozycji do celów niekomercyjnych, a mam nadzieję, że to moje zaproszenie komercją nie jest.

Edytuję posta - 10.02.2011 r. w celu wyjaśnienia kwestii technicznych.
Zabawę zorganizowałam na Babskim forum, a tutaj na blogu wstawiłam to Zaproszenie, żeby ją rozszerzyć o nieforumowe uczestniczki.
Im nas będzie więcej, tym zabawa ciekawsza.
To nadal jedna zabawa, ale w dwóch miejscach.
Osoby zarejestrowane na forum piszą o swoich postępach, wstawiają zdjęcia w trakcie pracy oraz gotowych prac w temacie forumowym.
Są wśród nas forumki nie blogujące, więc jasne jest, że tylko na forum piszą w ramach zabawy.
A jeśli forumka blogująca wstawi tutaj linka do swojego bloga i na forum też się zgłosi , to zdjęcia jej prac będę w obu galeriach tej zabawy.
Garść inspiracji

Dzisiaj na moim tamborku

2011-01-22T12:51:00.001+01:00

Rozpoczął się czwarty tydzień naszego forumowego SAL-a

Ja jestem dopiero na etapie skończonej drugiej części, ale codziennie coś przybywa, więc spokojnie dogonię koleżanki.

Kradnąc sobie bezcenne godziny snu, siedzę w nocy i dziubię.

Ten hafcik mnie tak niesamowicie wciągnął - nie spodziewałam się, że tak będzie.

Tak przyjemnie się go robi.

Gdyby nie świadomość, że muszę rano wstać i aktywnie funkcjonować cały dzień, to najchętniej siedziałabym sobie do rana z tamborkiem.

Tym razem również nie obeszło się bez atrakcji, w postaci wypruwania w dwóch miejscach.
Zawiniła marna jakość mojego sprzętu drukującego - wydrukowały mi się dwa maziaje, łudząco przypominające krzyżyki i dopiero przy robieniu konturów zorientowałam się, że mi włażą na linię.
Wzięłam "pod lupę" prace koleżanek, oglądałam ich zdjęcia i wypatrywałam tych feralnych miejsc - niestety, wczoraj część wieczoru zeszła na poprawkach.

Dziś babciowo...

2011-01-21T12:31:00.002+01:00

Nie zorientowałam się, kiedy mój życiowy czas przeleciał błyskawicznie i w pewnym momencie zostałam babcią.

Ja tu sobie jestem na etapie duchowej młodości, bo lustro starannie omijam wzrokiem, a tu nagle babcia?

W myślach wydaje mi się, że jeszcze lata przede mną, a nie za mną.

Słowo "babcia" określające mnie osobiście jakoś nie znaczy to samo, co w stosunku do moich własnych babć.

I to pewnie "wina" dzisiejszych czasów, współczesnych technologii.

Jak się mogę czuć staro będąc pod rękę z internetem, blogowaniem i forumowaniem, na równi z młodymi dziewczynami i kobietami?

Nasz rodzinny Maluch to dziecko, które kocham miłością macierzyńską, nie babcińską.

Czyli dostałam kolejne swoje dziecko - tym razem bez wątpliwych uroków samodzielnego rodzenia.

Ot... gotowe dziecko w pakiecie z samymi przyjemnymi aspektami sprawy.

Nie muszę wychowywać, mogę rozpieszczać...

Nasz Maluch to dziecko na wskroś chustowe - wychowany w chuście od urodzenia, w najróżniejszych sytuacjach: na spacerze, w domu (w trakcie maminych czynności domowych typu gotowanie, prasowanie itd), na tańcach w grupie "mama z dzieckiem w chuście".

Ja również zaliczyłam króciutki epizod chustowy, chcąc sobie ułatwić krótkie spacery z kilkumiesięcznym żywym srebrem (bez wózka).

To uwiecznione moje pierwsze zmagania z materią czyli chustą kółkową (aż Maluchowi wszystkie części ubrania rozjeżdżały się na wszystkie strony).

Do zwykłej chusty nawet bym nie podchodziła, tyle tam jest tego owijania i naciągania.

To dobre dla młodych, sprawnych fizycznie mam...

A przy okazji - wszystkim Babciom wszystkiego najlepszego!!!
I w dedykacji piosenka, która zupełnie niespodziewanie okazała się niezwykłym "uspokajaczem" dla płaczącego Malucha.
Któregoś dnia, trzymając go na kolanach, włączyłam laptopa (w akcie rozpaczy, czym by tu uspokoić maleństwo) i weszłam na bloga Arsarnem.
Chciałam mu pokazać laleczki na głównej stronie... a tu nagle z głośnika popłynęła ta melodia... Maluch tak się zasłuchał, że zapomniał o płaczu...

Na nowy rok nowe robótki

2011-01-16T13:00:00.005+01:00

Minął rok, dla mnie w dużej części bardzo niedobry, choć były i wspaniałe chwile i przeżycia....

Pozostały nieskończone hafciki i drutowce, cały pokaźny zbiór.

Niech sobie leżą i czekają na swoją kolej.

Skoro przeciwności losu nie pozwoliły mi cieszyć się tymi robótkami w odpowiednim czasie, to teraz muszę je odłożyć.

Choćby dlatego, żeby nabrać do nich ponownie zapału i chęci. Za bardzo kojarzą mi się z traumatycznymi przeżyciami.

Mój rok robótkowy otworzyłam zupełnie nowym projektem.

To haft w ramach zabawy we wspólne haftowanie na Babskim forum, którą nazwałam "Zabawa serduszkowa". Zabawa oparta na zasadach SAL, a wybrałam do niej i zaproponowałam uczestniczkom ten wzór.

Akurat zmieścimy się w okresie robótek walentynkowych, ale ja (nie będąc zwolenniczką Walentynek) wolę AMOUR jako miły powrót do romantyzmu sprzed zalewającej nas komercji.

To już trzeci tydzień naszej zabawy, ale ja jestem dopiero na etapie pierwszego serduszka.

Mam jednak nadzieję podgonić, a właśnie udział w takim wspólnym projekcie mnie niesamowicie motywuje.

Wybrałam aidę 16 DMC w kolorze ercu, mulinka Nr 47 Anchor - taki ciepły, spokojny czerwony.

To początki - kolory na zdjęciach zupełnie "od czapy".

Już nie pamiętam, kiedy robiłam wszystko tak porządnie i systematycznie, tzn. wszystkie elementy części od razu. Nie tak, że "później się wykończy".
Po kilku próbach z różnymi kolorami jednak zdecydowałam się na jeden.
Wcześniej przymierzałam same mulinki i pasowało, a w hafcie przestało ...
Na dzisiaj mam tyle, jeszcze brakuje obramowania literki.

A szczególnie mi dokopał ten fragment ze ściegiem stębnowym (w górnej lewej części - zaznaczyłam na żółto)
- niby prościutki, ale nie jest całkowicie regularny i zaczęłam się na nim zacinać co krok.

Haftowana bitwa

2011-01-08T21:00:00.039+01:00

Bardzo chciałam zobaczyć w oryginale hafciarską wersję "Bitwy pod Grunwaldem".

To zupełnie inne wrażenia, niż wpatrywanie się w okienko komputera.

I ucieszyła mnie wiadomość, że będzie ją można oglądać w Łodzi, w Centralnym Muzeum Włókiennictwa.

Jednak czas mijał nieubłaganie, niosąc same problemy, aż nagle dotarło do mnie, że to już ostatni tydzień Bitwy w naszym muzeum (do 9 stycznia w Łodzi, później chyba będzie w Białymstoku).

Wykroiłam więc w ostatnią świąteczną niedzielę czas na wizytę w Muzeum i razem z moim M., który oczywiście też chciał obejrzeć (jego wspomnienia z udziału w rocznicowej lipcowej rekonstrukcji bitwy są prawie takie same jak ten ścisk u mistrza Matejki).

Nie żałuję oglądania, bo to niepowtarzalna sprawa i drugiej takiej raczej nie będzie (mam na myśli wielkość przedsięwzięcia)

Bitwa malowana krzyżykami naprawdę robi wrażenie!!!
Może się pewnie nie spodobać krytykom od wielkiej sztuki, przeciwnym wszelkim formom adaptacji dzieł malarstwa.
Ale to już temat do innej dyskusji...

Oglądając ją, gdy wiemy jaką techniką to dzieło powstało, możemy docenić ogrom włożonej pracy. Szczególnie wtedy, kiedy osobiście mamy do czynienia z igłą, kanwą i muliną chociaż w małym stopniu.

Bardzo chętnie posiedziałabym dużo dłużej na tym krzesełku, żeby nacieszyć oczy, ale niestety zbliżał się czas zamknięcia muzeum i trzeba było wyjść (to nie Noc Muzeów).

A odpowiednio wcześniej nie mogliśmy tam pójść.

Wspomnienie...

2011-01-07T23:37:00.000+01:00

Dziś rano przeczytałam wiadomość w poczcie internetowej - Odszedł Krzysztof Kolberger... niezwykły człowiek.

Napisano wiele o jego aktorstwie, wspaniałym głosie, osobowości, walce z chorobą - będzie się o tym pisać w przyszłości.

Każdy z nas ma inne wspomnienia o ludziach, których już nie ma wśród nas.

Moje, to dawne wspomnienie z czasów licealnych, kiedy pierwszy raz zobaczyłam Go w telewizji.

Jakaż była to osobowość aktorska, skoro właśnie jego, młodego aktora tak od razu i na zawsze zapamiętałam.

Oglądałam wtedy regularnie poniedziałkowy Teatr Telewizji, a w jednym z tych spektakli zagrał Krzysztof Kolberger.

Zapamiętałam doskonale tytuł i treść sztuki - "Lucy Crown" Irvinga Shawa.

Poszukałam dzisiaj w sieci i znalazłam zapis tamtej adaptacji scenicznej z 1972 roku: tutaj

Bez tytułu...

2011-01-05T20:27:00.000+01:00

Życzę wszystkim, którzy wprowadzając przepisy, ustawy i cały system opieki zdrowotnej, decydują o naszym życiu - nie życiu, aby efekty swoich decyzji odczuli na własnej skórze.
Nie w luksusowych klinikach za ciężkie pieniądze, ale w zwykłym polskim szpitalu.
Niech będą leczeni i obsługiwani przez papiery, formularze i komputery...

Życzę niektórym bezdusznym, aroganckim, opryskliwym, niekulturalnym lekarzom, pielęgniarkom i salowym, aby byli zdani na łaskę im podobnych pracowników.
Życzę im, aby leżeli porzuceni w niewygodnej pozycji, zaniedbani w pokrwawionej pościeli, z zaschniętymi na twarzy resztkami jedzenia, prosząc o łyk wody...

Bez remanentów...

2011-01-02T09:57:00.004+01:00

Sylwester był i minął, powitaliśmy Nowy Rok słysząc, jak hucznie go witali inni...

Nie robię żadnych podsumowań minionego roku, żadnych postanowień na nowy...

To dla mnie nie ma obecnie sensu - żyję już tyle lat, które witałam zawsze z nadziejami, refleksjami itd, a później okazywało się, że podsumowania wpędzają mnie w kompleksy i z postanowień nici.

Chociaż nie... mam obecnie jedno postanowienie na przyszłość: nic nie planować...

Jestem jednak winna uczestniczkom zabawy "Robótki w podróży 2010" podsumowanie ubiegłorocznego etapu tej naszej wspólnej zabawy, która nadal trwa.

Znajdziecie je w najnowszym poście na blogu zabawy:

http://robotkiwpodrozy2010.blogspot.com/

Zapraszam...

A wszystkim moim blogowym gościom - tym znanym, zaprzyjaźnionym i tym czytającym, o których istnieniu nic nie wiem, przesyłam noworoczne życzenia.

Życzę Wam i Waszym najbliższym
przede wszystkim zdrowia, zdrowia, zdrowia...
jak najwięcej miłości...
spełnienia najskrytszych marzeń...
możliwości zrealizowania nawet najbardziej fantastycznych planów...
jak najwięcej czasu dla własnego hobby...
i oczywiście robótkowej kreatywności, pomysłowości, aktywności...

Szczęśliwego Nowego Roku!

Jeszcze w świątecznym czasie

2010-12-29T11:15:00.000+01:00

Bardzo Wam dziękuję za wszystkie życzenia, które dostałam (różną drogą) - na blogu, pocztą elektroniczną i pocztą tradycyjną.

Dziękuję za słowa, za piękne karteczki, za śliczne świąteczne drobiazgi.

Takie dowody pamięci zawsze wzruszają, ale dla mnie szczególnie teraz są niezwykle ważne...

Przykro mi tylko, że nie zdążyłam Wam nawet wysłać karteczek - czas uciekał, a mnie tak trudno było usiąść do pisania i zebrać myśli.

Sytuacja jest taka jak przed świętami, a muszę oczekiwać, że pewnie będzie gorsza.

Ja może trochę opanowałam to wszystko organizacyjnie i lepiej funkcjonuję, co nie zmienia faktu, że nastroju świątecznego nie mam.

I na dokładkę jeszcze mi się przyplątały różne fizyczne dolegliwości, skutecznie zatruwające życie.

Ten czas świąteczny zawsze był dla mnie czasem refleksji, ale przedtem to było miłe wspominanie last dzieciństwa.

Teraz myśli przywołują nasze rodzinne święta - jakie były w minionych latach, jacy byliśmy - ja i moi rodzice.

Nie mam rodzeństwa, święta zawsze spędzaliśmy w wąskim gronie - nasza trójka i dziadkowie.

U dziadków zawsze wyciągałam i namiętnie oglądałam kartki z życzeniami, które babcia trzymała w pudełku od butów.

Fascynowały mnie, bo były to w większości kartki przedwojenne, zupełnie inne niż te, które znałam.

W obiegu (do kupienia w kioskach RUCH-u) były wtedy kartki mocno laickie - tylko z motywami gałązki, choinki, bombki, zimnych ogni, śnieżnego lasu, góralskiego kuligu.

Te typowo religijne, trochę w jarmarcznym stylu, tylko do kupienia w przykościelnym sklepiku, może jeszcze w sklepach Veritasu.

Te przedwojenne karteczki otwierały przede mną inny, miniony już świat.

Świat innych domów, strojów, dam z futrzanymi mufkami, dzieci z nieznanymi zabawkami, a przede wszystkim motywów religijnych, nieobecnych w tamtej rzeczywistości PRL-u.

Chyba stąd wzięło się moje zamiłowanie do dawnych klimatów... tych widoczków, strojów, bibelotów - rytuał oglądania kartek świątecznych powtarzał się oczywiście w okresie Wielkanocy.

Święta w domu rodzinnym to same miłe wspomnienia, okraszone dodatkowo atrakcjami typu stanie w kilkugodzinnej kolejce w sklepie mięsnym. W oczekiwaniu na dostawę szynki z kością.

Ja byłam tym "staczem", mama dochodziła z pracy w czasie dostawy.

Kupowała szynkę w wadze około 5-7 kilogramów. A potem ta szynka gotowała się w kotle na małym ogniu kilka godzin (mieliśmy kuchnię węglową).

Tego smaku świątecznej szynki już nie da się odtworzyć.

Również smaku oczekiwania na nią, bo szynkę jedliśmy rzadko - kilka razy w roku i był to prawdziwy rarytas.

Z powodu skromnych finansów nie było u nas prezentów pod choinką, nie pamiętam takich momentów.

I nigdy nie wyjeżdżaliśmy na święta, co mi pozostało do dziś - nie wyobrażam sobie Wigilii poza domem.

A później, kiedy opuściłam ten mój rodzinny dom, święta były trochę inne.

Jako młode małżeństwo jeździliśmy na dwie wigilie - dobrze, że w tym samym mieście.

A... zapomniałam, że pierwszą Wigilię po ślubie bardzo chciałam spędzić w naszym mieszkanku, tylko we dwoje. Wtedy więc (ten jeden raz) nie kursowaliśmy od jednych do drugich rodziców.

Po latach przejęłam pałeczkę i Wigilie odbywały się u mnie.

To wiązało się z małym lub dużym moim osobistym horrorem.

Jako gospodyni mało dbająca o sprzątanie (delikatnie mówiąc baaardzo nie lubię sprzątać), porządki odbywały się u mnie na ostatnią chwilę i wykańczały mnie fizycznie.

Tak więc sama pozbawiałam się tej wielkiej (dla mnie) przyjemności przygotowywania świątecznego jedzenia.

Zamiast napawać się atmosferą, delektować zapachami - ja z obłędem w oku gotowałam, smażyłam, mieszałam, ukręcałam, ubijałam, piekłam, mieszałam wszystko jednego dnia.

Dobrze, że moja córka też lubi gotować i w pewnym momencie dołączając bardzo mnie wsparła w tej walce z materią.

Wieczerza wigilijna jednak zawsze się udawała - pomijam drobne zdarzenia, które muszą po prostu się trafić.

Takie, jak uciekające z gorącej patelni pstrągi - zostałam ochlapana wrzącym tłuszczem, który pięknie się rozlał na białej bluzce. Gorzej, że również na moich rękach.

Albo niektóre próby przygotowania eksperymentów kulinarnych - na przykład nieudane makagigi.

Po miłym spotkaniu pozostaje jednak mniej miła rzeczywistość - to znają wszystkie panie domu goszczące u siebie rodzinę.

Mnie najbardziej denerwują łupiny od orzechów, które znajdowałam w różnych miejscach jeszcze długo po świętach.

Mam dość dużą kuchnię, jak na blokowe standardy, ale i tak w pewnym momencie zostaje totalnie zapchana brudnymi naczyniami.
W którąś Wigilię, kiedy w rodzinie pojawił się nowy mąż bratanicy - obcokrajowiec, bardzo chętny do pomocy przy wynoszeniu naczyń, musiałam zarządzić stawianie stery talerzy pod stołem, na podłodze.

Moja córka wtedy stwierdziła: "no tak... i teraz A. będzie uważał, że w Polsce zwyczajem wigilijnym jest ukrywanie brudnych talerzy pod stołem".

W tym roku moja pierwsza smutna Wigilia, pod znakiem choroby.

Tak żal tamtych radosnych... nawet ze zmęczeniem, brakiem dobrej organizacji, bałaganem i nerwowością...

Świąteczny czas...

2010-12-26T14:51:00.002+01:00

Inne oblicze świąt

2010-12-23T22:03:00.000+01:00

Kto nie chce psuć sobie świątecznego nastroju, niech dalej nie czyta.

Wszędzie na blogach panuje radość, świąteczny klimat, życzenia...

O smutnych sprawach teraz się nie pisze, może nie wypada mącić tej ogólnej miłej atmosfery.

Ja jednak nie będę zmuszać się do sztucznej (w tym wypadku) beztroski i wesołości.

Jadąc tramwajem, idąc ulicą, robiąc niezbędne zakupy wśród bogato oświetlonych ulic, witryn sklepowych, kiosków, straganów, domów ... mijam zabieganych, roześmianych, zamyślonych ludzi ... zadając sobie pytanie: ilu z nich kryje w sobie ból cierpienia własnej choroby, bezradność w obliczu choroby w najbliższej rodzinie.

Ilu z nas musi w tym szczególnie pięknym czasie odsunąć na bok wszelkie radosne przygotowania, miłe chwile spędzone w kuchni, dreszczyk emocji w wybieraniu gwiazdkowych prezentów?

W zamian musimy martwić się chorobą, bezradnie patrzeć na cierpienia bliskich, czasami biegać za lekarzem, który w przelocie poświęci kilka minut na rozmowę (stojąco na korytarzu), znosić w milczeniu humory i niemiłe zachowania niektórych pielęgniarek.

Wiem, że są wspaniali lekarze i pielęgniarki z powołania, ale co mi z tego, kiedy mam do czynienia z rutyną, obojętnością, opryskliwością, minimalnym zainteresowaniem pacjentem.

Pierwszy raz w życiu nie dociera do mnie radość świąt, nie ubieram choinki, kupione kartki z życzeniami leżą nie wysłane, świąteczne robótki odłożone...

Za chwilę będzie po świętach - w ich trakcie bliscy chorych będą jak co dzień jechać do szpitala, opiekować się chorym w domu, a chorym będzie wszystko jedno jaki właśnie jest dzień.

To bez znaczenia, gdy ból jest najważniejszy...

Hafcikowo

2010-12-08T23:17:00.000+01:00

W bombkach aktualny stan - zawijasków nic nie przybyło.

A w robótce w Świątecznym SAL-u jest gotowa pierwsza część - ta według wzoru.

Teraz będzie moja wizja w części drugiej, a na końcu gwiazdki trochę inaczej rozrzucone niż w oryginale.

Z frontu robótek świątecznych

2010-12-04T21:20:00.001+01:00

Front duży, chęci bardzo dużo, czasu bardzo mało...

Ciągnę kilka świątecznych srok za ogon i to ciągnę w minimalnym przydziale czasu (tak z doskoku).

Mam teraz czasu na hafciki tyle co "mięsa na kartki przed świętami" .

W bombkach z zawijaskami nie pokazywałam nic na forum przed dwa tygodnie.

Zachciało mi się wziąć udział w bombkowym konkursie (ja się pytam - kiedy???) .

Mam zaległości z lat minionych - co to niby miały się nadrobić w ciągu minionych miesięcy, a dalej leżą i płaczą.

To serwetka, w której tylko dorobić gałązki i choinka na granatowej kanwie - tylko doszyć koraliki.

O kartkach z życzeniami wykonanymi własnoręcznie ani pomarzyć, bo chciałabym wysłać takie wielu osobom i nie dam rady ich zrobić.

A w Świątecznym SAL-u 2010 u Aploch brałam udział jedynie duchowo i wzrokowo, chociaż byłam na starcie jako jedna z pierwszych.

Bardzo długo trwało zanim sama aktywnie przystąpiłam do zabawy.

Przeglądając różne wzory coraz bardziej nie mogłam się na nic zdecydować.

Już mi się wydawało, że to właśnie ten... żeby za chwilę mieć jakieś "ale".

Mimo zachwytu nad wzorami anglosaskimi, szukałam czegoś naszego, swojskiego - typu "na całej połaci śnieg".

Czas mija nieubłaganie, ale w końcu wybrałam i zaczęłam.

Do pokazania jest malutko, ale mam nadzieję...

Aida 14 - wydaje się wielka w porównaniu z innymi robótkami, ale tylko taką zdobyłam w pożądanym kolorze.

Dlatego haftuję 3 nitkami, żeby wzór był gruby, wypukły.

Kolor aidy nie do końca jest taki jak chciałabym - jest ciut za niebieski, a wolałabym bardziej wpadający we fiolet. Taki, jak właśnie wyszedł na tym zdjęciu, ale w rzeczywistości jest to raczej żywy niebieski.

Mam w planach pewne zmiany wzorku i swoją koncepcję całości, ale na razie nie zdradzam, bo nie wiem co z tego wyjdzie.

Z pamiętnika pasażerki PKP

2010-12-02T23:42:00.005+01:00

Aby nie być posądzoną (a tak można wnioskować z Waszych komentarzy pod ostatnim postem) o odizolowanie od realiów życia, o wygodne delektowanie się widokami zza szyby w domowym ciepełku, o słodkie leniuchowanie w zaciszu.... - jeden z wielu moich dni podróżniczych, czyli wczorajsze popołudnie.

Nagle muszę wracać do siebie wcześniej niż zwykle.

Przyjechałam w jesiennych ciuchach i w tych ciuchach muszę odbyć podróż.

Termometr za oknem pokazuje -15 stopni, wieje wiatr - co potęguje odczucie zimna (mówiąc językiem meteorologów).
Do cienkich ciuszków dorzuciłam dodatkowy (też cienki, bo innego nie miałam) sweterek, skarpetki mojego dziecka, szal moherowy dziecka (pokazywany niedawno) i okutana jak baba z chrustem wyruszyłam o godz 16.10.
Do stacji wlokłam walizkę na kółkach i swoją osobę pod mroźny wiatr, co jakiś czas wycierając mokry nos.
Dotarłam po pół godzinie i już byłam całkowicie przemarznięta od pasa w dół.
Na przejeździe akurat opuszczał się szlaban, więc stwierdziłam, że skorzystam z postoju i nabędę prasę w kiosku.
Wyciągając pieniądze zgrabiałymi palcami przez chwilę przeleciała mi myśl, że powinnam schować rękawiczki do torebki, bo tylko tego brakuje, żebym je teraz zgubiła.
Gazetkę kupiłam, szlaban się otworzył, pcham się pod górkę na stację, aż stwierdzam, że nie mam jednej rękawiczki.
Robię walizce w tył zwrot, wracam do kiosku wypatrując na śniegu mojej rękawiczki.
Jest! lekko tylko wdeptana w śnieg - chyba sama ją wdeptałam.
To nic, otrzepałam ze śniegu i taką mokrą wcisnęłam na rękę - chyba, żeby spotęgować odczucie zimna.
Na stacji do budyneczku z kasą kawałek drogi, niestety pod górkę.
Nabyłam bilecik, posiedziałam w poczekalni, ale na kilka minut przed planowanym przyjazdem pociągu musiałam wyleźć z pomieszczenia na peron.
Przede wszystkim po to, żeby odczytać na czole pociągu do jakiej stacji będzie jechał.
Żeby wsiąść do właściwego.
Pociąg oczywiście przyjechał kilka minut później, więc domarzłam jeszcze trochę i w wagonie niczego z siebie nie zdejmowałam.
Drzwi do wagonu były zamknięte tylko w połowie w czasie jazdy.
Pociąg do Warszawy dojechał w miarę dobrze.

Dworzec Warszawa Wschodnia aktualnie od kilku miesięcy składa się z szyn, peronów z pojedynczymi ławkami oraz z tunelu podziemnego.
Tym tunelem przechodzi się z peronu na peron oraz stoi się czekając na pociąg.
Nie ma poczekalni, kasy są w jakichś barakach za płotem - wiadomo, trzeba wyszykować na Euro 2012, a polski pasażer wcale się nie liczy.
Czekając przepisowe 40 minut na pociąg, koczowałam pod głośnikiem w gronie innych pasażerów, umilając sobie czas przytupywaniem i stukaniem noga o nogę oraz przechadzaniem się i oglądaniem przecenionej prasy.
Nawet nabyłam ostatni numer Kuchni, który nietaktownie przeglądałam później w pociągu.
Co chwila damskie głosy podawały komunikaty o ilości minut spóźnienia wszystkich pociągów.
Mój pociąg, którym miałam jechać również zaliczył spóźnienie.
Zapowiedziano, że jednak przyjechał, wszyscy rzucili się po śliskich schodach na peron.
Po tych schodach schodziła osoba płci żeńskiej z serwisu sprzątającego pociągi wygłaszająca ostrzeżenie :"uwaga, śliskie schody".
Ludzie szybko wepchnęli się do pociągu, który ruszył w drogę.

Wiadomo było, co będzie na Centralnym - to co zwykle, tylko jeszcze gorzej, bo podobno jakiś wcześniejszy pociąg nie odjechał.
Na Centralnym zwarty tłum wzdłuż peronu, jak zwykle przepychanki siłowe oraz słowne epitety w powietrzu.
Zawsze o tej godzinie jedzie skład pociągo-tramwajowy, czyli model PESA.
I jak zawsze jest za mało miejsc dla chętnych, ludzie więc muszą stać w czasie jazdy.
Tym razem tłok był niezły.
Zawartość pociągu się ustabilizowała, a ten zamiast ruszyć stał i stał i stał.
W końcu ruszył, jakoś tam jechał do przodu, nagle za Grodziskiem Mazowieckim stanął w polu.
Po pewnym czasie zachrypiał głośnik, z którego rozległ się komunikat Kapitana pociągu (jak go nazwał jeden z pasażerów).
Komunikat "na żywo", bez kartki, więc o formie lepiej nie mówić.
Treść mniej więcej taka:
"Eeee... pociąg stoi... eeee ... nie można jechać, bo zwrotnica się zepsuła ... postój będzie 10 minut"
Po 10 minutach, które trwały pół godziny "... nie można jechać ... eeee .... za 20 minut będzie odjazd..""
W pewnej chwili groźny komunikat "proszę nie wysiadać z pociągu, bo tam jeżdżą pociągi...e...e i może być wypadek" - tutaj ogólna wesołość.

W ogóle z każdą minutą robiło się coraz weselej - ludzie się integrowali, nawiązywali rozmowy, bawili się komórkami meldując swoim bliskim, dlaczego jeszcze nie przyjechali, padały propozycje nagrywania komunikatów i puszczenia ich na YouTubie, nikt się nie buntował na ten ścisk.
Gdyby pociąg stanął już za Żyrardowem byłoby luźniej.
I tu właśnie zachowałam się nietaktownie wyciągając kupioną na dworcu "Kuchnię" i denerwując stojących obok panów smakowitymi zdjęciami potraw (siłą rzeczy zaglądali z góry do gazet innym , bo nie mieli się gdzie odsunąć).
Drugim nietaktem było wydobycie z walizeczki małego termosu z gorącą herbatą, którą mi wcisnęło moje dziecko - "na wszelki wypadek, gdybyście stali w polu..."
Ja nie pomyślałam o termosie - gdzie te czasy, kiedy się takie rzeczy zabierało w podróż!

Za komunikat "pociąg odjedzie za 2 minuty" daliśmy Kapitanowi brawo.
Pociąg ruszył od razu, nie czekając 2 minut.

Dojechaliśmy do Łodzi z godzinnym spóźnieniem.
Wysiadłam na dworcu, gdzie rozpadało się na dobre, ale w tumanach śniegu udało mi się odnaleźć własnego M.
Ten mi zaproponował (oprócz niedźwiedziego uścisku) pociągnięcie walizeczki za rączkę.
Faceci...!
Nasz samochód w weekend się skichał i śpi w garażu.
Za taksówkę z dworca sama zapłaciłam, bo zbuntowałam się na myśl o czekaniu na tramwaj i przepychaniu się w tej śnieżycy po nieodśnieżonych ulicach.
Czekając, aż M. upora się z zamarzniętym zamkiem w drzwiach wejściowych do domu, stwierdziłam, że ... zgubiłam jedną rękawiczkę.
M. jako tropiciel śladów wrócił i na jezdni znalazł rękawiczkę już całkowicie mokrą, bo przejechaną przez samochód.
W sumie podróżowałam ponad 5 godzin zamiast 3 - a przecież mogłam dużo więcej, prawda?

Jeszcze nie do końca odtajałam, ale jednak powtórzę, co mówię zawsze - Kocham zimę!!!

PS. Dzisiaj spędziłam kilka godzin poza domem, przemieszczając się po malowniczych muldach na chodnikach, ślizgając się na nieodśnieżonych ulicach, wysiadając z tramwaju i autobusu prosto w zaspę i śnieg po kolana.
I jutro mnie to czeka ... i pojutrze ... i w następne dni ... i znowu do pociągu....
Nie grzeję się w ciepłych kapciach przy piecu...

Śnieg pada, śnieg pada, cieszą się dzieci...

2010-11-29T22:36:00.003+01:00

Nie będę oryginalna pokazując padający pierwszy śnieg tej jesieni.

Na wielu blogach pojawił się zapis dzisiejszego ataku.

Ja byłam w tej mniejszości, która mogła w ciepełku oglądać świat zza szyby.

A ponieważ dla Malucha to pierwszy bardziej świadomy odbiór wizualny w życiu, więc praktycznie większość dnia spędził przy oknie/na parapecie/na blacie kuchennym/na moich rękach.

Zabawki nie były ciekawe...

Ekspresowy prezencik

2010-11-22T08:10:00.001+01:00

To zawsze może być zakładka do książki.
Zrobiłam taką, którą prezentuję poniżej - z wzorkiem blackwork.
Robótka niesamowicie szybka w realizacji, a dla mnie osobiście wielka przyjemność w trakcie haftowania.
Dwa wieczorne posiedzenia i gotowe.
Bardzo polubiłam blackwork i chciałabym jak najczęściej z nim obcować.

Rozmiary sklerozy

2010-11-18T09:18:00.001+01:00

Mówią, że skleroza nie boli. Jednak mnie boli psychicznie, kiedy się okazuje jak bardzo mogę czegoś nie pamiętać. A co gorsze jak bardzo sobie w końcu nie przypomnę. Razem to daje złość do kwadratu (złość na siebie, oczywiście).

Wczoraj moje dziecko ubiera się rano do pracy.

Stoimy w przedpokoju z Maluchem, czekając kiedy przejść do okna na codzienny rytuał "papania" rączką.

Widzę, że dziecko obmotowuje się na szyi czymś puchatym (a nie lubi moherów), więc pytam: - "a skąd to masz?"

Dziecko: - "przecież Ty mi zrobiłaś"

Ja: "jaaaa? kieeedy?"

Dziecko: "dwa, trzy, cztery lata temu?

Chociaż się temu przyjrzałam ze wszystkich stron, nie pamiętam w ogóle faktu robienia.

I to jest najbardziej wkurzające, że nie przypomniałam sobie.

W końcu nie robię takich rzeczy masowo dla całej gromadki swoich dzieci, bo posiadam jedno.

To puchate to prosty szal, zrobiony najprostszym ściegiem siatkowym, na końcach ściegiem francuskim.

Z braku modelki za "głowę" robi stoliko-krzesełko Malucha

A do kompletu tej sytuacji dodam, że na drutach pociągowych mam dla mojego dziecka zaawansowaną w robocie chustę w bardzo podobnym kolorze.

Na zdjęciu to na razie skłębiona masa, bo robię na grubych drutach z krótką żyłką i nie mogę szerzej rozłożyć.

To ja się teraz sama siebie pytam "po kiego grzyba jej dwa otulacze z tej samej serii kolorystycznej?"

Dałam się namówić... sama chciałam...

2010-11-13T23:36:00.005+01:00

Zawsze mocno krytykowałam (i zdania nie zmieniłam) handlowy pęd do rozpoczynania świąteczno-bożonarodzeniowego szaleństwa w supermarketach zaraz po 1 listopada.

A tymczasem dałam się już w październiku namówić na udział w forumowej zabawie SALowej, a sama chciałam wziąć udział w kolejnej zabawie organizowanej przez Aploch (chociaż wiem, że czasu na robótki jak na lekarstwo).

Na szczęście działalność krzyżykujących robótkomaniaczek nie jest tak agresywna jak handlowa - jedynie w cichości zacisza domowego i trochę na blogach się pokazuje (o forumowym kąciku nie wspominając).

Dzisiaj o wyszywaniu bombkowym, którego efekty zapowiadają się bombowo.
O Świątecznym SALu nic nie napiszę, bo nadal nie mogę się zdecydować co robić.
A niektóre dziewczyny z prędkością światła nie tylko zaczęły, ale już nawet skończyły.
Ja nadal myślę... wydaje mi się, że już wybrałam, że to właśnie to... a w niedługim czasie ponowne przeglądanie sieci, bo to jednak nie to...
Mam nadzieję, że jednak w końcu na coś się zdecyduję - ze świadomością, że z każdym mijającym dniem to coś musi być coraz mniejsze...

W zabawie forumowej męczymy (każda sobie), sławne już w sieci bombki z zawijaskami.
Na szczęście wybierając ten wzór nie miałyśmy świadomości popularności wzoru w tym roku i o blogu SALowym Węgierek dowiedziałyśmy się już po rozpoczęciu naszej zabawy.
To bardzo poprawia ogólne samopoczucie - w tym sensie, że nikogo nie papugujemy.
Każda realizuje swoją koncepcję, a ja o mojej czasami myślę z przestrachem.
A straszy mnie ta wizja dlatego, że zdecydowałam się na pstrokaciznę kolorów.
No i teraz myślę, czy ta pstrokacizna nie okaże się jarmarcznym kiczem.
W skrócie: aida 18 w kolorze ecru, zawijaski zielone, każda bombka w innym kolorze cieniowaną muliną, gwiazdki srebrne, uchwyty bombek złote (tu powrót do znienawidzonej powszechnie metalizowanej muliny, chociaż się mocno odżegnywałam wielokrotnie), kokardki na bombkach mocno czerwone, nitki szare...
Ufff...
Wybrałam taki zestaw, bo to mój sentymentalny powrót do dzieciństwa.
U nas w domu zawsze była choinka kolorowa.
Moda na jedno- czy dwubarwne choinki to niedawne lata. I zresztą mnie nie zachwycają. Może są eleganckie, stylowe, jednak ja wolę taką ozdóbkową zbieraninę.
To też pozostałość żałosnego zaopatrzenia w sklepach przez całe lata - kupowało się to, co było w sklepie, a nie to co by się chciało kupić.
Pokazujemy swoje osiągnięcia co tydzień.
W pierwszej odsłonie było tak (na zdjęciu łapka naszego Malucha, który pomagał!)

Druga odsłona

Trzecia dopiero po kolejnych dwóch tygodniach, bo wiodłam szpitalno-dojazdowe życie z noclegami nie u siebie.

W dodatku całkowicie bez dostępu do internetu (są jeszcze normalne domy bez tego duractwa sieciowego)

Wieczorami coś tam podziubałam zanim padałam na nos.

A mówiąc poważnie możliwość zajęcia się robótką była dla mnie w tym okresie doskonałą terapią na stresy - po raz kolejny się sprawdziła.

Oczywiście zdjęcia do kitu, bo robione wieczorem przy fatalnym świetle.

Z rodzinnego albumu - 11 listopada

2010-11-11T11:41:00.015+01:00

Zrobiłam zdjęcie ze zdjęcia - z albumu mojego dziadka , pasjonata fotografowania w czasach, gdy była to kosztowna zabawa nie dla wszystkich.
Co dzisiaj dla większości ludzi (szczególnie młodych) jest zupełnie niezrozumiałe.
Tak zresztą, jak większość realiów życia w Polsce przedwojennej.

To zdjęcie dziadek zrobił przy okazji obchodów kolejnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości.
Przedstawia ono dekorację świąteczną witryny sklepu, w którym dziadek pracował.
Sklep mieścił się przy głównej ulicy naszego miasta.
To ciekawa ilustracja historyczna, jak przed II wojną obchodzono ważne rocznice i święta.
Z westchnieniem żalu patrzymy na kontur ówczesnej mapy Polski - to tak wyśmiewana później Polska mocarstwowa, Polska "od morza do morza".
Orzeł w koronie, a w dole portrety dostojników państwowych: Prezydenta RP i Marszałka.
Tak wtedy również obchodzono ważne rocznice - dekorowaniem witryn sklepowych.
To między innymi był objaw patriotyzmu.
W Polsce powojennej, w czasach PRL przez wiele lat nie mogłabym pokazać tego zdjęcia publicznie.
Było to przecież świadectwo tamtej "niedobrej" Polski - sanacji, kapitalizmu, wyzysku człowieka przez człowieka.
Niszczono takie dokumenty, a przede wszystkim nie dopuszczano do ich rozpowszechniania.
I ja żyłam takim dwoistym życiem - inna była historia uczona w szkole, inna była historia poznawana w domu.
Wielokrotnie słuchałam różnych wspomnień i opowieści członków rodziny, głównie przy okazji spotkań rodzinnych. Nie pamiętam już, czy byłam przestrzegana przed mówieniem o tych sprawach poza domem. Jednak jakoś sama wiedziałam, co można, a czego nie można nigdzie powtarzać.
Wielokrotnie patrzyłam na małe popiersie "Dziadka", czyli Józefa Piłsudskiego, które stało na biurku mojego własnego dziadka.
W szkole prawie nic nie mówiono o tym człowieku, tak kochanym przez wielu Polaków, a tak kontrowersyjnej postaci historycznej.

A dzisiaj, z okazji tej kolejnej rocznicy zastanawiam się, czym jest dla współczesnych Polaków patriotyzm?
Czy w ogóle to słowo jeszcze ma sens w czasach globalizacji, unifikacji, przerostu konsumpcji nad duchowością?
Tamci Polacy, walczący w I wojnie w szeregach różnych armii zaborców, już nie żyją.
A dzisiaj, po latach kolejnych uzależnień politycznych naszego kraju, jak niewiele zostało symbolicznych gestów o patriotycznym zabarwieniu.
Jedyna nadzieja, że ten prawdziwy polski patriotyzm jednak przetrwa w naszych rodzinach...

Wiadomość dla moich miłych gości blogowych

2010-11-08T12:34:00.000+01:00

Od ubiegłego tygodnia jestem poza internetem - teraz wpadłam na chwilkę do domu i przy okazji piszę te kilka słów.

Za kilka dni wrócę i wtedy odpowiem na zaległą pocztę, odwiedzę fora i znajome blogi - jednym słowem nadrobię zaległości.

Obecnie dochodzę do siebie psychicznie po przeżyciach szpitalno - operacyjnych (nie mnie kroili, ale w najbliższej rodzinie) i nadal kursuję jak ten tramwaj, spełniając swoje życiowe role.

Pozdrawiam i ściskam Was serdecznie...